Cierpliwość ze stali: Dziennik wariata

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dziennik wariata. Pokaż wszystkie posty

grudnia 09, 2020

Świąteczny student

Czas na jedną z tych śmieszniejszych opowieści.

Czwartek. 9.00 rano. Zajęcia: Muzeum Postnaturalne. I ja. W piżamie, z miską płatków obok laptopa, gorączkowo szukam notatek do mojej prezentacji. Prezentacji, którą miałam przedstawiać jako ostatnia, ale robię to jako pierwsza, bo tak zarządzono. Więc mówię. Mówię coś, cokolwiek... Zupełnie bez sensu, bo obudziłam się piętnaście minut wcześniej. Boże jak dziwnie mi się spało poprzedniej nocy, noga mi zmarzła i śniła mi się moja nauczycielka polskiego z liceum. Ale pora opowiedzieć trochę o ruchu mający na celu dekolonizację Muzeum Historii Naturalnej w NY. zacina mi się prezentacja i wszyscy słyszą jak się denerwuję. Za przeproszeniem kurwica może człowieka trafić przez te durne Teamsy. Boże... Nareszcie udało się wyłączyć udostępnianie ekranu i grupa nie widzi już tapety z moją ulubioną animacją. Generalnie nie było tak źle. Co może jeszcze się zdążyć? - myślę...

I w tym momencie mój przemiły wykładowca prosi mnie o udostępnienie filmu na YT, który podsumuje moja wypowiedź. Więc ja udostępniam. I nagle widzę, że to nie ten link. Że na grupowym czacie wrzuciłam coś zupełnie innego niż miałam. Za późno. Wykładowca klika i z jego głośników rozlega się dźwięk świątecznych dzwonków, a następnie anielski głos Ariany Grande, która śpiewa "Santa tell me". Nieeeeee, krzyczę niemo bo zapomniałam, że mam wyłączony mikrofon. Nie. Krzyczę znowu, tym razem już włączając mikrofon. To nie ten link! Wykładowca śmieje się po drugiej stronie. Grupa zapewne kiśnie i zwija się ze śmiechu w swoich domach. Ja czerwona. Dobrze, że mnie nie widać bo mam na sobie pidżamę w świąteczne pingwiny. Lol. Wreszcie wysyłam dobry link. Wrzawa ucicha. Na koniec słyszę tylko jeszcze od wykładowcy: Pani Dario, niech się Pani nie martwi jest grudzień. Można już słuchać Ariany Grande.

Czytaj więcej »

marca 28, 2020

Małżenstwo w czasach zarazy

Dawno dawno temu był taki czas, że denerwowała mnie środa. Nie jakoś szczególnie ale jednak. Była to środa co dwa tygodnie o godzinie 21:00 i wiązała się bezpośrednio z pewnym sportowym przedsięwzięciem. Teraz przyznam, że brakuje mi nawet tej środy.

Jako żona byłam czasem nieznośna w tym naszym wspólnym mieszkaniu. Bywałam zła na naczynia w zlewie, na zakurzoną podłogę, albo na ciuchy które wisiały na krzesłach. Nigdy jednak nie chciałam złościć się na głos, a jeśli czasem się nie udawało to przepraszam. Bo brakuje mi teraz wszystkiego. Nie tylko wspólnego zasypiania się i budzenia, całusów przed wyjściem, seansów z laptopem na kolanach, herbaty i jajecznicy z samego rana. Brak mi nawet tych ciuchów na krzesłach. Twoich ciuchów skarbie. Bo moje przestały mi już wystarczać.

Chciałabym powiedzieć, że tęsknię za twoim śmiechem, za tym jak mnie chwytałeś za rękę, gdy szliśmy gdzieś razem, za tymi momentami, kiedy ja już nie spałam i mogłam patrzeć do woli jak ty śpisz obok w najlepsze. I tęsknię za wieloma innymi rzeczami których nie widać, dopóki nie odczuwasz braku. Ale jest jak jest. To znaczy musimy dać radę.

- Kto jak nie my? - powiedziałeś mi parę dni temu, gdy znów miałam ochotę rozpłakać się na wideo czacie. I nie płaczę na co dzień chyba tylko dlatego, że obiecałam ci, że będę dzielna. I żebyś ty był dzielny, byś nie musiał się o mnie martwić. Bo powinnam dać sobie radę, tak samo jak wiele osób daje sobie teraz radę, mimo że są nieco dalej niż my.

Cieszę się, że przynajmniej jesteś blisko. Że jesteś bezpieczny, dobrze się czujesz i jesteś silny. Jestem dumna. Chyba rzadko byłam tak dumna jak teraz, bo znosisz to wszystko z niezwykłym spokojem.

Poza cofnięciem się w czasie, chciałabym spędzać go z tobą na więcej sposobów. Zaplanujmy kilka wymarzonych wyjazdów, pograjmy w coś razem, może uda nam się wymyślić jakąś historię, a później przelać na papier. Mam ochotę na jakiś projekt, coś co w przyszłości będzie nasze wspólne i dzięki czemu ten czas nie będzie się tak wlekł w nieskończoność. A kiedy wreszcie to wszystko się skończy, wyskoczymy gdzieś razem, żeby poczuć się znów jak stare dobre małżeństwo.

Ps. Obiecuję pójdę z tobą na mecz ;)

Czytaj więcej »

marca 23, 2020

Jak zostałam złodziejem

Opowiem wam dzisiaj jak zostałam złodziejem . Bo tak się składa, że ostatnio mamy trochę zbyt mało śmiesznych rzeczy, a ta historia jest całkiem zabawna.

Zapnijcie pasy.

Był piątek. Jestem tego prawie tak samo pewna, jak faktu, że wczoraj mój ojciec zjadł mi moją ostatnią porcję ciasta francuskiego, mimo iż zostawiłam w lodówce wyraźną wiadomość: "Chcesz żyć, daj żyć ciastu francuskiego". W każdym razie był piątek, jesienią zeszłego semestru. A ja byłam dobrą żoną. Tak to jest całkiem istotne w tej historii. Byłam dobrą żoną i obiecałam mojemu mężowi, że zdobędę dla niego pewien podręcznik akademicki. A trzeba wam wiedzieć, iż zdobycie takiego podręcznika jest czasem trudniejsze niż kradzież w głównym oddziale Santandera we Wrocławiu. Bardziej czasochłonne niż quest w Novigradzie. I wymaga zdolności uwodzenia starszych kobiet, co jest szczególnie wymagające jeśli sama jesteś dwudziestojednoletnią kobietą.

W każdym razie poszłam do biblioteki. Tej miejskiej, bo ta uniwersytecka to jest zupełnie inny level, tamtejszych zbiorów strzegą południce.

I ja sobie tak wchodzę do tej biblioteki, po dziesięciu minutach znajduję wreszcie odpowiedni regał. Po kolejnych dziesięciu widzę już właściwą sygnaturę. Za piętnaście minut przysięgam rozpierdolę to wszystko w pizdu, bo jak matkę kocham nie ma tej jebanej książki. A nie jednak jest. Dwie półki niżej, bo jakiś żartowniś przełożył ją sobie tak dla fanu. Biorę książkę... Wróć. Cegłę, do ręki i zmierzam do biurka przy którym siedzi najprawdziwsza w świecie Pani Halinka. W szarym wełnianym swetrze i okularach ze sznurkiem. (Naprawdę ten sznurek przy okularach to jest zbrodnia, wiem bo sama mam na nosie jedną parę.) Ale idę, dzielnie kładę książkę na biurko i podaję Pani kartę. Nie moją, mojego męża, bo na mojej jest już reszta podręczników akademickich i nikt nie słucha kiedy mówię że pięć książek możliwych do wypożyczenia za jednym zamachem to jest śmiech.

Pani podkłada kartę pod czytnik i patrzy. Patrzy na mnie, niezwykle wnikliwie, zastanawiając się, czy istnieje możliwość, że mam na imię Artur. Czy jestem niezwykle atrakcyjnym transwestytą? Czy może jednak kobietą z cudzą kartą biblioteczną?

Konsternacja.

Ten świat jest już tak dziwny, że przecież wszystko może być możliwe. Ale w końcu wygrywa opcja numer dwa i Halinka pyta: Skąd ma Pani tę kartę? Na co ja mówię, że to jest karta mojego męża, a jako iż jestem dobrą żoną, wyręczam go w tym obowiązku jakim jest zdobywanie podręczników akademickich. I wszystko fajnie, tylko Pani mi nie uwierzyła. Zamiast tego zaczęła pytać gdzie znalazłam tę kartę, albo jak ją ukradłam. W tym momencie zrodził mi się w głowie pomysł, że może by tak krzyknąć, że to ja jestem Artur i tak naprawdę to nie mam męża. Ale w następnej chwili Halinka zaczęła mi grozić policją, więc zrobiło się poważnie.

Ja rzecz jasna powiedziałam, że mogę zadzwonić do męża i on jej powie prawdę. Na co odparła mi, że to może być mój wspólnik. Tak. Bo generalnie do kradzieży kat bibliotecznych potrzeba zorganizowanej grupy przestępczej. Koniec z przemycaniem koksu przez granicę z Białorusią, czas masowo wypożyczać książki z MBP.

No więc ja stoję i nie wiem co mam powiedzieć, bo ta sytuacja zaczyna niebezpiecznie zbliżać się do granicy absurdu. Na całe szczęście w tym właśnie momencie do Halinki podeszła inna Pani, która obsługiwała mnie już wcześniej i co więcej widziała mnie razem z moim mężem. Poza tym chyba uświadomiła koleżance, że żadna, nawet najgorliwsza policja nie zajmie się sprawą skradzionej karty bibliotecznej.

Tak oto wyszłam z biblioteki, trzymając pod pachą upragnioną książkę i z przeświadczeniem, że w podłodze tego budynku musi być azbest.

Czytaj więcej »

marca 16, 2020

Dzień przed końcem...

Był wtorek. Najzwyczajniejszy w świcie. No może poza tymi wszystkimi karetkami, które słyszeliśmy na każdym kroku, poza niepokojącymi doniesieniami z kraju i świata, które od paru miesięcy widzieliśmy włączając telewizor. Nie licząc tego wszystkiego był normalny wtorek. Obudziłam się tego dnia jak zwykle, obok mojego męża, wstałam wcześnie mając na 9:00 zajęcia, zjadłam na śniadanie to co zwykle i tak jak zazwyczaj wsiadłam do 144, by dojechać na Uniwersytet. A potem wróciłam z zajęć. Wiedząc, że na razie nic z nich nie będzie.

Chyba wszyscy dowiedzieli się zaraz po 13:00, a potem wszystko zaczęło być inne. Zmartwiłam się, parę ludzi z roku też. Parę niezbyt. Ale większość z nas postanowiła wracać do domu. Pamiętam, że ludzie z bloku zaczęli wyjeżdżać na zakupy, wracali dwie godziny później zaopatrzeni w jedzenie i papier toaletowy. My też wyglądaliśmy chyba jak uchodźcy, pakując się następnego dnia rano do samochodu i uciekając z Wrocławia. Nie bałam się wtedy. Teraz chyba też się nie boję. O siebie. Boję się trochę o moich dziadków, trochę o rodziców. A trochę o męża, bo okazało się że każde z nas wylądowało w swoim rodzinnym domu bez możliwości przeniesienia. Przynajmniej na razie.

I takich ludzi jest więcej. Zamkniętych w znacznie mniejszych mieszkaniach i czekających. Aż to wszystko zwyczajnie się skończy. I pewnie się skończy, może za tydzień, może za dwa, może miesiąc. Kto wie. Ale chyba nic nie będzie już takie samo. Przynajmniej na razie.

Dlatego zastawiam się czy za dziesięć lat będziemy pamiętać ten wtorek, kiedy rano wszystko jeszcze było w porządku, a popołudniu wszystko poszło w pizdu. I kiedy leżąc wieczorem w łóżku starałam się zapamiętać wszystko, od koloru lampek rozświecających ciemność pokoju, aż po zapach pościeli, nie myślałam, że będzie to coś, co jeszcze utrzyma mnie w jednym miejscu.

Podobnie jak wszyscy chciałabym, cofnąć czas. Gdzieś do do momentu, w którym wszystko było jeszcze dobrze. W którym nie bałam się aż tyle i aż tyle nie tęskniłam. Co prawda martwiłam się o inne rzeczy. O nieco głupsze niż teraz, bo mrówki w kuchni przestały mi przeszkadzać.

Brakuje mi przede wszystkim ciebie skarbie. I pewnie nie jestem jedyna. Pewnie jest więcej ludzi, którym brakuje teraz ich drugich połówek. Mam nadzieję, że przynajmniej tak jak ja mieliście bardzo miły dzień, zanim to wszystko się zaczęło.

Czytaj więcej »

grudnia 23, 2019

Święta trochę inne

W tym roku nie przewidziałam jednej rzeczy. Mianowicie, że w Święta mogę być chora i większą ich część będę musiała spędzić w łóżku. Że zamiast pieczenia pierników, będę nudzić się siedząc pod kołdrą, a zabiegana rodzina nie będzie miała zbyt wiele czasu na pogawędki. Nie przewidziałam, porannej wizyty w przychodni, ani tego, że przyjdzie mi pochorować troszkę dłużej niż początkowo zamierzała. Ani tego, że siedząc któryś dzień w czterech ścianach swojego pokoju człowiek może się czuć nieco samotny. Bo może.

Zazwyczaj moje Boże narodzenie było głośne i wypełnione ludźmi. Były to wspólne przygotowania, pieczenie ciast i pierników. W tym roku nie mogę zjeść pierników. Nie mogę tknąć czekoladowego ciasta mojej mamy. A ciastka z mąki ryżowej i glukozy nigdy nie będą takie same jak te upieczone na mące pszennej i cukrze, nie oszukujmy się. Tak jakby nie jest idealnie. Nie jest nawet tak jak powinno by być. Nie tak jak planowałam, czy zakładałam. Jest trochę mniej magii, trochę więcej zmartwień i odrobina rozczarowania.

Na szczęście jest jeszcze ciepła herbata, koc, pluszowy rekin z Ikei, który sam w sobie jest memem, dobra książka, serial który trzeba nadrobić. I mój tata, który łaził po domu z rurą od prysznica udając, że jest rycerzem Jedi, przy okazji robiąc: SZZZZZ KSZZZZZ KSSSSSZZZZZ. Jest jeszcze mój brat, który dziś przyszedł do mnie z rozrysowanym schematem zagięcia czasoprzestrzennego, mając zamiar przetestować go w warunkach domowych. Dzięki czemu przez chwilę poczułam się ważna, zapobiegając niechybnej utracie prądu, oraz być może udaremniając zagładę świata poprzez niewielkie rozdarcie w czasoprzestrzeni. Brat odszedł rozczarowany, że nie będzie miał swojej własnej czarnej dziury w pokoju, ale ludzkość może pożyje jeszcze kilka lat. Do czasu aż pewien akcelerator kwantowy, budowany w moim garażu nie wybuchnie.

Do tego czasu korzystajcie z czego tylko możecie. Wiem, że nie ma śniegu i w tym roku nie wszystkim Mikołaj przyniesie to, co sobie akurat wymarzyli, ale jeśli macie w kuchni pierniki i możecie je zjeść, zróbcie to koniecznie. Jeśli macie przy sobie akurat bliskich, przytulcie najmocniej jak umiecie. Jeśli jest obok ktoś, kogo chcielibyście pocałować, nie ma na co czekać. Nigdy nie wiadomo, kiedy mój brat wywoła katastrofę na skalę ogólnie światową więc cieszcie się wspólnie spędzonym czasem.

Czytaj więcej »

grudnia 13, 2019

Świąteczny powrót zabieganego studenta

Powiedzmy sobie szczerze, że grudzień nie jest jakimś szczególnie radosnym czasem dla większości studentów. Bynajmniej tych z mojego kierunku i roku. Zbyt wiele zaliczeń i zbyt mało czasu na radość z nadchodzących Świąt Bożego Narodzenia. Ale tak czasem się zdarza, że gdy akurat rozmyślasz na jaki kolor ubrać tegoroczną choinkę, do twojej głowy dobija się myśl, że masz przed sobą trzy referaty i pracę pisemną do zaliczenia przed dwudziestym grudnia. Czekoladek z kalendarza adwentowego nie możesz zbytnio jeść, świąteczna playlista z przed dwóch lat prosi się o uaktualnienie, jarmark na rynku Wrocławia coraz bardziej zaczyna wkurzać: bo jest drogo i mnóstwo Romów, którzy próbują ci wcisnąć jakieś badziewie, kiedy akurat nie masz pieniędzy bo twoje konto bankowe nie widziało jeszcze stypendium naukowego. A i jest jeszcze czas. Który w tym roku postanowił wyjechać na wakacje na drugą półkulę, akurat gdy najbardziej go potrzebujesz.
Można by pomyśleć, że mój duch świąt umarł śmiercią naturalną. Zapewniam jednak, że trzyma się całkiem nieźle. W ferworze walki o dobre oceny, gdzieś tam po drodze udało mi się przywieźć z domu świąteczny sweter, kupić prezenty dla całej rodziny, ususzyć pomarańcze, zrobić kartki z życzeniami, a nawet ubrać niewielką, acz niezwykle uroczą choinkę. Na winylu lecą kolędy, herbata ma smak imbiru, a ja planuję kilka rzeczy na nadchodzący tydzień.
Począwszy od ubrań w kolorze czerwonym na każdy dzień, przez kolorowe girlandy, pieczenie ciastek, aż do oglądania świątecznych odcinków seriali. Oczywiście zaraz po tym jak ogarnę ostatnie zaliczenia. Mam nadzieję, że wasze dni są nieco mniej zabiegane, że magazynujecie siły na przedświąteczne porządki nadzorowane przez mamy, że nie czekacie z kupowaniem prezentów na ostatnią chwilę i macie dostatecznie dużo czasu by zjeść te pierniki od babci, co to leżą w kuchni od niedzieli.
Ze swojej strony, życzę wam miłych przygotowań, więcej czasu, na cieszenie się atmosferą nadchodzących świąt i świętego spokoju.
BYLE DO PIĄTKU!

Czytaj więcej »

listopada 01, 2019

Życie to nie tylko praca domowa

" Z czym chciałbyś zdążyć przed śmiercią? Nie masz listy celów do osiągnięcia,
zanim kopniesz w kalendarz? Zastanów się: czego chciałbyś doświadczyć,
spróbować, zaznać, zanim umrzesz? Taki spis to przeciwieństwo pracy domowej."

~ Regina Brett "Mów własnym głosem"

Ostatnio trochę chorowałam. Nie na katar i gardło, ale też nie tak żeby zacząć się bać o następny dzień. Jednak chodzenie po lekarzach i laboratoriach, dieta, i testy, mają w sobie coś takiego, że postanawiasz trochę bardziej o siebie zadbać. W tym o to, jak wygląda twoje życie. Bo życie, to nie tylko praca domowa, którą musimy odrobić. To śmiech i łzy, doświadczenia, i przygody. To zabawa, jeśli tylko sobie na nią pozwolimy, nawet w tych dniach, gdy pozornie nie mamy na nią czasu.

Czasem myślę sobie, że moja lista celów jest tak długa i nierealna, że braknie mi życia, żeby zrealizować je wszystkie. Ale przecież od tego mam czas, żeby próbować.

Zawsze chciałam zdać dobrze maturę, mieć psa, pojechać do Rzymu, czy zakochać się bez pamięci. To ostatnie udało mi się wyjątkowo dobrze. Spróbowałam też pracy w bibliotece, pomogłam paru osobom i dostałam się na wymarzone studia, choć nie takie, o jakich marzyłam w pierwszej chwili. Mam wspaniałą rodzinę, prawdziwą przyjaciółkę i wreszcie mam z kim chodzić do kina, i kogo przytulać w nocy. Wydałam pierwszą książkę, skrupulatnie prowadzę bloga. Ale marzę jeszcze o tylu rzeczach...

Chciałabym skończyć studia, również te dziennikarskie. Spróbować pracy w gazecie, bądź w radiu. Rozwijać swój warsztat, wydać kolejne książki, pisać częściej i mieć więcej czasu na wymyślanie coraz to lepszych historii. Chcę również nakręcić swój własny film, napisać scenariusz, albo piosenkę. Wydać tomik wierszy lub opowiadań. Podszkolić się w malowaniu, grze na harmonijce ustnej oraz w jeździe na deskorolce. Chciałabym nauczyć się tańczyć jakiś klasyczny taniec, poznać parę kroków baletowych, zaśpiewać na żywo, zacząć czytać komiksy i nadrobić filmowe klasyki.

Marzę o wyprawie na Islandię, o zwiedzaniu Pragi, o spotkaniu lamy na żywo i możliwości pogłaskania jej. Zobaczeniu muzeum Van Gogha, albo Sherlocka Holmesa, podziwianiu starożytnej mumii i szkieletu olbrzymiego dinozaura. O spaniu pod gwiazdami, tańcu w deszczu, skakaniu po kałużach z przezroczysta parasolką, tak bym mogła widzieć spadające krople oraz o wędkowaniu.

Chcę nauczyć się włoskiego, spróbować swoich sił w pływaniu i zasmakować kuchni meksykańskiej, lub indyjskiej. Spędzić letni dzień na leżeniu na łące i patrzeniu na chmury, polecieć balonem, albo nadać imię gwieździe. Chciałabym odwiedzić plan filmowy, zrobić sobie tatuaż, uratować psa ze schroniska i dać mu nowy dom. Właśnie dom...

Marzę o pięknym ślubie, dzieciach i starym domku na wsi, który będę mogła odremontować. O własnym zacisznym miejscu, spokojnej pracy, rodzinnym cieple i własnej bibliotece z ogromnym globusem, i jeżdżącymi dorabiani. Również o tym, by już zawsze budzić się i zasypiać obok mojego męża. Chcę być odważniejsza, mieć więcej cierpliwości, nie przejmować się pierdołami i mniej stresować. Nie zapominać o tylu rzeczach, udzielać dobrych rad oraz pomagać. Chciałabym spędzać więcej wieczorów pod kocem i z kubkiem gorącej czekolady. Częściej piec ciasteczka, dbać o siebie, zdrowiej się odżywiać i częściej badać.

Na prezent poproszę ciepły szalik, bilet na festiwal filmowy, lub spotkanie autorskie (szczególnie z Brandonem Mullem, albo Reginą Brett). Zabierzcie mnie na musical, operę, balet, czy też do planetarium. Marzę o wielu romantycznych wieczorach, zwiedzaniu Zamku Czocha oraz o hamaku w którym mogłabym czytać, również klasyki, jak Tołstoj, albo Jane Austin. Chcę przeczytać wszystkie książki Agaty Christie, obejrzeć wszystkie filmy Wesa Andersona i wymazać z pamięci piątą część "Piratów z Karaibów". Chciałabym organizować ogniska w ogrodzie, by móc opowiadać na nich historie. Spróbować swoich sił w Masterchefie, mieć najładniejszą sukienkę na imprezie, albo kupić sobie ładną bieliznę i chodzić w niej cały dzień po domu.

Moim marzeniem jest życie, które zamiast nudy, ma wiele przygód i niespodzianek. Które nie gna jak pociąg pośpieszny i ma dla mnie zaplanowane chwile wytchnienia. Chcę życia, którym mogłabym się cieszyć oraz dzięki któremu będę uśmiechać się każdego dnia. Życia wypełnionego przez bliskich i ukochanych. Ale też pełnego pragnień. Takich do spełnienia...

Czytaj więcej »

września 24, 2019

Mikser na nową drogę życia

Według najnowszych analiz Międzynarodowej Komisji Do Spraw Badań Nad Najbardziej Niezbędnym Przedmiotem Na Studiach, w tegorocznym rankingu na pierwszym miejscu, wyprzedzając brawurowo: litr wódki, gar bigosu od babci i zniżki na kawę.... Fanfary proszę! Mikser. Mikser na nową drogę życia.

Bo tak się składa, że takową ostatnio zaczęłam. Jestem świeżo po przeprowadzce do nowego mieszkania. I jeszcze jakiś czas temu, to myślałam, że dorosłość to taka średnio przyjemna rzecz, bo jednak mama nie umówi nas już do lekarza jak mamy katar. Aczkolwiek wspólne mieszkanie uważam za rzecz przyjemną. I ja wiem, że zaraz się ktoś może odezwać, że: poczekaj sobie na najbliższy sezon Ligi Mistrzów, albo: za dwa miesiące inaczej pogadamy... Ale jakoś nie specjalnie napawa mnie to strachem.
Zaczynając jednak od początku. Dostałam mikser od mojej teściowej. Specjalnie do nowego mieszkania. Mikser nie byle jaki, bo taki co to sam miesza i miską obraca. Ja ino wrzucam co trzeba. Zero stresu, że tu białka ubijasz i jednocześnie dodajesz cukier albo coś. Normalnie cudo. Spełniony sen koła gospodyń wiejskich. Tym bardziej biednego studenta, który lubi gotować. Razem z mikserem wywieźliśmy do Wrocławia, każdy po połowie z naszych domów. Więc w 27 kwadratowym mieszkaniu mogliśmy ułożyć fort z kartonów, całkiem okazały. A nadal jeszcze nie zabraliśmy wszystkiego, więc nasze możliwości budownicze nadal mogą wzrosnąć. Konstrukcyjnie fort okazał się słaby, ponieważ poległ, gdy weszłam w niego już pierwszej nocy, idąc do łazienki, a potem do kuchni po kabanosy. Niestety zapomniałam że moja lodówka nie świeci jak ją otwierasz. Ot przepalona żarówka. Szczęście, że ta lodówka w ogóle działa, bo przez pierwsze cztery godziny, mimo usilnej resuscytacji nie chciała ożyć. Trochę zawał, kiedy przywozisz wałówkę na kilka dni, a nie masz jej gdzie schować. Na balkonie nadal za ciepło, piwnica trzy piętra niżej i tak trochę strasznie chodzić w nocy po kabanosy. Mimo, że wcale nie jest to jakaś straszna piwnica. Blok nowy ładny, nawet windę ma. Bardzo mili ludzie, wszyscy mówią dzień dobry. Tylko jeden mankament, iż na osiedlu w żabce nie sprzedają alkoholu. Więc jak szukasz białego wina do obiadu, to tak kilometr dalej trzeba szukać.
Wspólne posiłki, to naprawdę miła rzecz, a wspólne sprzątnie po nich jeszcze milsza. Ponieważ człowiek odkrywa wtedy, że najseksowniejsza rzecz świata to jest twój mąż który zmywa naczynia. I tak sobie stoję wczoraj w kuchni, i patrzę jak myje talerze i myślę sobie: mój Boże jakie to piękne, a jednocześnie gdzieś w głowie lampka mi się pali, że chyba to już ten etap przywiązania, iż nie wyobrażasz sobie patrzeć, jak ktoś inny zmywa w twojej kuchni. Mam tylko nadzieję, że on ma tak samo jak ja gotuję, albo prasuję zasłony. Co do prasowania, muszę się pochwalić, że jestem szczęśliwym posiadaczem żelazka na Diesele'a. Wydaje ono z siebie taki warkot, jak mały motor podczas startu w nadprzestrzeń, a przecież ja tylko po desce jeżdżę. I niby tylko wody nalewam do środka, ale kto wie może na Psim Polu to ropa w kranie, nie woda. Szczęśliwi ludzie muszą tu żyć. Szczęśliwie teraz i ja się do nich zaliczam.

Mała rada dla tych co wkrótce mają zamiar się przeprowadzać. Po pierwsze: rzeczy nigdy nie jest za dużo. Po drugie: naszykuj się na to, że nie zawsze wszystko działa jak trzeba. Po trzecie: tak podłączanie telewizora może potrwać nawet trzy godziny, ale nie warto się denerwować. Po czwarte: mikser naprawdę się przydaje, można zrobić świetny biszkopt. A jak doskonale wiemy, wszystko co słodkie zawsze pomaga w chwili największych niepowodzeń i rozczarować.

Czytaj więcej »

września 17, 2019

Nie umiem już pisać opowiadań

Czasami chciałbym napisać coś naprawdę niezwykłego.

Przeczytałam tak wiele książek, pełnych tak wielu cytatów, które nie tylko ukształtowały mnie jako człowieka, ale nadal wpływają na moje życie. Dlatego, za każdym razem sięgając po kartkę i długopis, marzę o słowach tak wielkich, jak te Umberto Eco... Poruszających, jak te Erica Emmanuela Schmitta, prawdziwych, jak słowa Reginy Brett, magicznych, niczym te Brandona Mulla i ekscytujących, jakby wyjętych ze świata Ursuli Le Guin. Ale za każdym razem, gdy próbuję przelać na papier coś podobnego, zamieram w bezruchu.

Słowa nie płyną już jak dawniej, a ledwo potrafię je wykrztusić. Historie, które mam w głowie i które nawiedzają mnie we snach nie mogą wydostać się poza ramy mojej własnej wyobraźni.

Bo chciałabym, żeby każde zdanie było idealne, by trzymało w napięciu i prowadziło do łez. Żeby zostawało w pamięci i skłaniało do myślenia, na długo po tym jak je przeczytasz. Żeby zawładnęło twoim sercem...

Tyle że, kwadratowe zdania i kanciaste słowa raczej szybko ulegają zapomnieniu, tonąc w spokojnym morzu szarości. I to, co miały wzburzać raczej usypiają, a ja kończę opowieść po jednym, góra dwóch rozdziałach. I zastanawiam się, gdzie podziała się frajda, którą czułam niegdyś, zagłębiając się w każdej wymyślonej przeze mnie historii.

Utonęła. W zbyt wielkich oczekiwaniach i zbyt wybujałych ambicjach. Ponieważ od zawsze marzyłam o tym, by zostać pisarką. By porywać daleko i wysoko w przestworza ludzkie dusze, tak samo jak moją nie raz porwał nie jeden autor. A kiedy wreszcie udało mi się coś stworzyć - zamilkłam. Przerażona tym, jak wielki może mieć to wpływ na moje przyszłe i teraźniejsze życie. Jak bardzo zachwieje to moją spokojną egzystencją oraz jak wielka ciąży na mnie odpowiedzialność. Bo pisanie książek, to ogromna odpowiedzialność.

Od tej pory milczę. Trochę przygnieciona sławą i geniuszem innych pisarzy, trochę przestraszona. Boję się zarówno porażki jak i sukcesu. I teraz opowiadania nie przynoszą mi już takiej satysfakcji. Nie uciekam w świat mojej wyobraźni tak często, jak jeszcze kilka lat temu, ponieważ zewnętrzny świat nie przeraża mnie już tak bardzo. A jednak czasem brak mi tego, że stojąc w pustym pokoju potrafiłam wykreować niesamowitą rzeczywistość, najczęściej przepełnioną magią.

Dziś doświadczam więcej magii w tej rzeczywistości, twardej i stałej, dlatego chyba brak mi jej w głowie. Brakuje w niej również słów, które byłyby odpowiednie do opisania czegoś, co jest piękne, a zarazem ekscytujące. I wyciągam je z ust wielkim pisarzom, podczas gdy powinny być moje. Może nie będą tak idealne jak bym chciała, ale przecież nie można mieć wszystkiego od razu.

Przeczytałam dziś niezwykle mądry felieton, o tym jak wielką wagę ma nasze słowo pisane i o tym, że nigdy nie powinniśmy tonąć we własnych wymaganiach. A mnie chyba ostatnio się to przytrafia. I zamierzam się zreflektować, poprawić. Być może nawet zawalczyć znowu o moje stare marzenia, które zakurzone i poszarzałe leżą gdzieś w głębi mojej głowy. Bądź co bądź o marzenia warto jest walczyć.

Czytaj więcej »

września 01, 2019

Marine Band

" Wszystko co potrafię, to być mną, ktokolwiek to jest"

~ Bob Dylan

Opowiem dziś historię pewnej harmonijki. Nie liczyć się będzie jednak: jak wygląda, jak brzmi, ile kosztowała i, że jest produkowana od 1896 roku, choć niewątpliwie jest to spore osiągnięcie. Opowiem wam o mojej Marine Band. A raczej o tym, co dzięki niej zdobyłam...

Historia nie jest zbyt długa, a zaczyna się od chęci gry na harmonijce nieco lepiej niż dotychczas i od szalonej decyzji, że pora na nową i lepszą harmonijkę niż Silver Star. Bo nie oszukujmy się w duszy każdego człowieka, który choć odrobinę zauroczony jest muzyką pobrzmiewa chęć doskonalenia się, nawet jeżeli nie grasz na tak szlachetnym instrumencie jak fortepian. Nie każdego na fortepian stać, podobnie jak nie każdy może jeździć najnowszym Ferrari. A ja nawet gdybym mogła, to chyba i tak wybrałabym hulajnogę. Dlatego od pierwszego wejrzenia zakochałam się w nowej harmonijce, o znacznie czystszym brzmieniu niż poprzednia.

Niestety nie mogę tego samego powiedzieć o mojej rodzince, która mimo niższej tonacji znienawidziła ten instrument równie mocno, co poprzedni. A przecież nikt nie nauczy się grać w ciągu godziny. Okazało się jednak, że mimo iż ze strony najbliższych doświadczyłam chłodnego przyjęcia, zdecydowanie ciepło przyjęli mnie przyjaciele. Tak naprawdę nie słysząc jak gram, zostali moimi pierwszymi psychofanami, a to bardzo miło mieć takich fanów, szczególnie jak nie jesteś najlepszy w tym co robisz.

Lecz dopiero niedawno odkryłam prawdziwą magię Marine Brand, gdy siedząc w domu z moim mężem po raz pierwszy dałam mu spróbować zagrać. I pomimo, że odrobinę się zapowietrzył, to muszę przyznać, że dmuchał z prawdziwą pasją, zupełnie jakby na szali stawiał swoje płuca. I kiedy tak siedziałam, i patrzyłam jak uczy się grać, i jak ja uczę się razem z nim zrozumiałam, że mogę naprawdę fałszować, a on i tak mnie nie zostawi. No chyba, że akurat pójdzie wyjaśnić sąsiadów.

Bo właśnie o to chodzi, że nie zawsze musisz grać idealnie. Ważne by było z kim grać, nawet jeżeli czasem oboje nie trafiacie w te dźwięki co trzeba. I w takich chwilach można być naprawdę szczęśliwym. Wystarczy śmiech tej drugiej osoby oraz pewien naprawdę niewielki instrument.

Wielkie dzięki Marine.

Czytaj więcej »

sierpnia 17, 2019

O jedną stronę za mało

Osobiście uważam, że z każdą dobrą historią jest tak, że jest jej o jedną stronę za mało. Pewnie nie raz zdarzyło wam się utknąć na nieco dłużej w jakiejś książkowej serii, i gdy wreszcie zakończyliście ją wraz z ostatnią stroną, poczuliście… No cóż pustkę, krótko mówiąc.

Jeżeli jesteście ze mną odrobinę dłużej, to wiecie, że książki nie są dla mnie jedynie stertą makulatury. Czytam nałogowo odkąd skończyłam dziewięć lat, więc na tę chwilę mogę pochwalić się ponad dziesięcioletnim stażem. Czytam, bo dobra opowieść jest dla mnie czymś więcej niż spisanymi na kartkach słowami. Czytam, ponieważ kiedyś mnie to uratowało.
Będąc w liceum pochłaniałam okołu stu książek rocznie. Nawet w klasie maturalnej. I nie, bynajmniej nie były to lektury, za co najmocniej przepraszam moją kochaną panią profesor. Obecnie jest tego trochę mniej. Może dlatego, że was jest więcej. Ale są również: filmy, seriale, rękodzieło artystyczne, akwarele, gotowanie, studia, praca i mój mąż. Nie mniej jednak, nadal uwielbiam wąchać każdą książkę jaką wezmę do ręki, zupełnie jakby sam zapach przenosił już część historii.
No właśnie, pierwsza historia jaką pokochałam, opowiadała o piątce dzieci i „Czymś”, co jak się potem okazało, było Piaskowym Ludkiem, spełniającym życzenia. Zażyczyłam sobie wtedy życia pełnego przygód i niespodzianek, w którym rzecz jasna swoje miejsce miała również magia. I tak już zostało. Mimo skończonych dwudziestu lat nadal potrafię przysiąść w kącie pokoju z dobrą opowieścią fantasy i wyobrazić sobie świat zupełnie inny od tego, jaki mam tu na co dzień. Potrafię rozwinąć skrzydła, toczyć potyczki ze złymi czarnoksiężnikami, uciekać wraz z odważnym łotrem na jego rumaku, zdobywać zakazane skarby, wreszcie walczyć o swoje ideały.
Jestem idealistką. I nauczyły mnie tego właśnie książki. Dlatego pragnę idealnego życia, przyjaźni, miłości, tolerancji, zrozumienia i dobra, które zawsze wygrywa ze złem kończąc historię happy endem. Wiem, że nie wszystkie opowieści są właśnie takie, tak jak nie wszystkie marzenia można zrealizować. Ale wierzę, że każda prawdziwa opowieść uczy nas czegoś, choć nie zawsze chcemy dostrzec lekcję jaką ma nam do przekazania.
Dlatego czasem warto przeczytać książkę. Nie byle jaką. Warto przeczytać książkę, w której na samym końcu okaże się, że było o jedną stronę za mało...

Czytaj więcej »

lipca 20, 2019

Lodołamacz serc kobiecych 40+

Dowiedziałam się dzisiaj dziwacznej rzeczy, a mianowicie, że mój mąż jest jak przedwojenny amant. I co jeszcze dziwniejsze, nie jest to moja prywatna obserwacja, a należy do mamy mojej najlepszej przyjaciółki. W sensie wiem, że to skomplikowane, ale postawcie sobie mnie, obok moją najlepszą przyjaciółkę, a jeszcze obok niej jej mamę i obok tej mamy butelkę wina koniecznie, bo nie jestem pewna, czy jakakolwiek kobieta powiedziałaby coś takiego na trzeźwo.
W każdym razie ta mama mojej przyjaciółki poznała mojego męża jakiś czas temu, dziwnym trafem pokochała go od pierwszego wejrzenia i już nawet miała pewne plany jak to by zrobić tak, żeby zostali jedną rodziną. No ale pojawiłam się ja i się nie udało. Pojawiałam się ja dwa lata wcześniej!
I tak się teraz zastanawiam, czy jak się słyszy, że twój mąż jest jak Eugeniusz Bodo to dobrze, czy źle. Czy powinnaś się cieszyć, że masz w domu takie cacko, czy jednak odrobinę zmartwić, iż twój współtowarzysz życia jest lodołamaczem serc kobiecych 40+. Bo to już nie pierwsza taka sytuacja, kiedy ja się dowiaduję, że mój kochany współmałżonek wpada w oko jakiejś starszej kobiecie: "Wysoki i przystojny to jedno, ale jest coś w tych oczach, a jednocześnie taki szarmancki i dżentelmen. No ideał. Tylko niestety zajęty droga pani. Takich mężczyzn już się nie spotyka na tym świecie i gdzie on się uchował."
I niech ktoś mi powie co ja mam czuć. Ponieważ powoli rodzi się we mnie obawa, iż pewnego dnia faceta porwą mi jakieś trzy starsze kobiety. Wpakują go do białej ciężarówki, zwiążą i odjadą. Choć może się to oczywiście wydawać lekką paranoją, istnieje takie prawdopodobieństwo. Niewielkie, to prawda, ale jednak. Tak wiem, jestem zazdrosna i nic na to nie poradzę, taka bowiem jest cena prawdziwej miłości. Szczególnie jak człowiek ma w domu przedwojennego amanta, co to odkurzy, powyciąga ze zmywarki, a czasem nawet łazienkę umyje. No nic tylko trzymać w zamknięciu i za nic w świcie nie zdradzać jego ukrytych talentów, bo wtedy to nie wiadomo kto jeszcze się rzuci.
Widocznie nie ma już na świcie mężczyzn, którzy wieczorem ogrzeją dziewczynie stópki.

Czytaj więcej »

lipca 03, 2019

Człowiek bezproduktywny

Dawno mnie tu nie było, wiem. Ale usprawiedliwienie mam dobre! A mianowicie zostałam wciągnięta do świata niezwykle ważnych egzaminów, zwanego SESJĄ. No i tak jakoś dwa dni temu wykaraskałam się stamtąd. Oczywiście nie obyło się bez siniaków. Ale o to ja. Cała, zdrowa i jakże bezproduktywna.
Bo skoro tylko skończyły się wszystkie rzeczy jakich mogłam się uczyć pojawiła się nuda. I niby mam mnóstwo książek do czytania, seriale które zawsze chciałam obejrzeć, ściany do malowania, bo mama wymyśliła remont. A jednak pozostaje pewien taki niedosyt i nie bardzo wiem co powinnam ze sobą zrobić. I tak dzisiaj na przykład posprzątałam już wszystko co mogłam, poczytałam, pooglądałam. Nawet obiad zrobiłam. Poszłam z psem na spacer i do sklepu, a teraz siedzę i nie bardzo wiem, co mam zrobić ze swoim życiem.
Nie ukrywam, że jestem odrobinę przerażona. Ponieważ nuda to chyba najgorsza rzecz świata. Szczególnie jeśli dochodzi do tego jeszcze brak weny. Nie mniej jednak mam nadzieję, że nie potrwa to zbyt długo i za jakiś czas wrócę do was z nowym świetnym pomysłem i jakąś niesłychaną inspiracją. Trzymajcie kciuki.

Czytaj więcej »

czerwca 17, 2019

Człowiek, co przeżywa przygody

Jakiś czas temu kupiłam sobie książkę mojego ulubionego autora fantasy. Oczywiście mimo panującej sesji pochłonęłam ją w jeden dzień, kosztem nauki na kolejny egzamin. Ale co tam...
Więc siedzę tak sobie i czytam, jak to moi ukochani bohaterowie radzą sobie między magicznymi stworzeniami, szukają zaginionych artefaktów, zwiedzają nawiedzone zamki, biorą udział w morderczych rozgrywkach i walczą ze smokami. Tak SMOKAMI. Tak jakby najwyższy level odwagi i absolutnej epickości został właśnie osiągnięty. A ja siedzę w wygodnym fotelu, czytam i myślę, że w sumie to fajnie by było przeżywać takie przygody.
A potem nadchodzi fala racjonalnej refleksji nad moim życiem i przypominam sobie, iż największa i najstraszliwsza przygoda mojego życia to pójście do dentysty, i OMATKOBOSKO przecież to w ten poniedziałek.

Dzisiaj jest poniedziałek i powiem szczerze, że jak się rano obudziłam, to byłam święcie przekonana, że wolę smoki od tego dentysty. Ale przypomniałam sobie, że jest przystojny i pomyślałam, że może nie będzie tak źle. Bo muszę wam opowiedzieć o pewnym incydencie z przed dwóch tygodni, a mianowicie o tym, że bolał mnie ząb. No i ja, na chybił trafił, poszłam do jakiegokolwiek dentysty. Na miejscu okazało się jednak, iż mam do czynienia z najprzystojniejszym dentystą świata. I gdyby nie to, że mam męża, który jest najsłodszym eklerkiem mej egzystencji, to zależało by mi bardzo na ładnym wyglądzie moich zębów na tych wizytach. Ale jako, że męża mam to mogę spokojnie tracić swoją godność.
Bo to wcale nie jest tak, że jak doktor jest przystojny to mniej boli niestety. I od półtoragodzinnej wizyty na kanałowym to nadal macie ochotę umierać, a wasza szczęka odmawia ostatecznie współpracy i nawet "Do widzenia" nie możecie powiedzieć po wyjściu z gabinetu, ponieważ zwyczajnie wychodzi wam bełkot. I tak próbujecie z pełną gracją zejść z fotela, tanecznym krokiem, niczym leśna nimfa, podejść do drzwi, na pożegnanie posłać czarujący uśmiech... Tymczasem wychodzi dziwaczny grymas i takie: "bldwibldzebnia". Ach i pomachałam jeszcze do niego na koniec.
Boże kim ja jestem, i gdzie mam mózg pod tą dawką znieczulenia. Machać do obcego faceta, który właśnie grzebał ci w paszczy?! Cóż, niezawodnie mnie zapamięta. Dziwne, że nie zarejestrował jak rozmawiam sama ze sobą, siedząc na tym jego strasznym fotelu. Bo musicie wiedzieć, że jak tak człowiek siedzi, to zupełnie nie wie co ma zrobić ze swoimi myślami. Niby nie chce skupiać się na tym, że mu grzebią w zębie, a z drugiej strony za bardzo nie da się myśleć o czymkolwiek innym. Więc ja w przypływie geniuszu wymyśliłam sobie wyimaginowanego przyjaciela, który przysiadł nonszalancko na parapecie i ze mną rozmawiał. I ja mu mówię, jakie to dziwne uczucie jak ci ktoś wkłada ssak pod język, jak jakiś odkurzacz. A on mi na to, że: "Yhym chujowo". Więc się zgadzamy, a to najważniejsze.

Ogólnie jestem nawet dumna z tego, iż udało mi się wysiedzieć do końca i, że jakoś w trakcie nie wybiegłam z krzykiem. Oraz, że w ostatnim przypływie godności nie zapytałam o naklejki z napisem: "Dzielny pacjent". Możecie śmiało trzymać kciuki za moje kolejne przygody na dentystycznym fotelu. Jeśli uda mi się przeżyć, to liczę na jakiś order. Nie żeby order dzielnego wizytatora dentystycznego, ale pogromca smoków, to już brzmi fajniej i śmiało mogę powiesić sobie taki na ścianie.

Czytaj więcej »

maja 27, 2019

Chłopczyca

Swoje włosy ścięłam już w pierwszej klasie gimnazjum. Pewnego dnia po prosu poszłam do fryzjera i opowiedziałam o tym, jak czuję się sama z sobą. Opowiedziała historię dziewczyny, która jest nieśmiała, zagubiona, samotna, i która wiecznie boi się podnieść głowę. Chowałam się za moimi włosami przez 14 lat. Nienawidziłam ich wiązać, spinać ani układać. Działały jak tarcza ochronna. Jednocześnie czułam się z nimi okropnie. Zupełnie jakbym patrząc w lustro nie mogła znaleźć prawdziwej siebie.
To właśnie wtedy moja fryzjerka chwyciła za nożyczki i bez zbędnych pytań odcięła mi olbrzymi kosmyk włosów, na tyle wysoko, by całą resztę trzeba było ściąć naprawdę krótko.
- Teraz będziesz musiała podnieść głowę - powiedziała.
I miała rację, już nie miałam się za czym schować. Od ponad sześciu lat moje włosy nie przekraczają dziesięciu centymetrów długości. Od dwóch nie pozwalam przekroczyć im pięciu centymetrów. Nie dlatego, że mam jakiś kaprys, lub podążam za jakąś modą. Zwyczajnie czuje się tak dobrze, a nawet bardzo dobrze.
W tej chwili nie wyobrażam sobie siebie w długich włosach. Te które mam obecnie są zbyt wygodne i proste w utrzymaniu. Co więcej oddają w pełni to, jaka jestem. Niestety akceptacja jaką darzę swoją osobę nie zawsze jest zaraźliwa.
Bo jest pewien taki odłam społeczeństwa, który wyraźnie nie zgadza się z tym jak wyglądam, i który za każdym razem nie omieszka wyrazić swojej opinii. I smuci mnie to, że wyobrażenie większości facetów, nie tylko tych pięćdziesiąt plus, zamyka kobietę w sztywnej ramie długich blond włosów, seksownej sukienki i szpilek. Smuci mnie, bo od zawsze jestem zaprzeczeniem tych trzech rzeczy. Długich włosów pozbyłam się dawno i nigdy nie były blond, sukienki noszę, ale żadna z nich nie należy do wyzywających, seksownych, czy choćby eleganckich, a raczej do czegoś pomiędzy wygodą, a drobnym kaprysem z falbankami. Co do szpilek są spoko, ale tylko trzy razy w roku. Na co dzień bliżej mi do spranych dżinsów, glanów, lub trampków i zbyt dużego, czasami męskiego T-shirtu. Szkoda tylko, że kiedy chodzę tak jak chcę, powyższa część społeczeństwa postrzega mnie, jako trzynastoletniego gimnazjalistę, a nie jak dwudziestoletnią kobietę.
Bo tak się składa, że nawet w mojej rodzinie zdarzają się sytuacje, że ktoś mi mówi: wszystko ładnie, dobrze wyglądam, tylko szkoda, że krótkie włosy. Albo, jak nagle zamieniam spódnicę na dżinsy i luźną koszulkę, to mnie wujek myli z moim trzynastoletnim bratem. No wujku Staszku ja się pytam jakim cudem, skoro twarze mamy zupełnie inne, no chyba, że na twarz nie patrzysz, to rozgrzeszam.
Ja sobie doskonalę zdaję sprawę, że jak jest człowiek płaski z dwóch stron, szczupły oraz drobny, jak ma krótkie włosy i czasem lubi założyć garnitur, i krawat, to już nie jest kobietą. W takim razie czym jest? Nie wiem. Czym jestem łamiąc szowinistyczny dress code moich dziadków i wujków? Najwyraźniej małym chłopaczkiem, który na dodatek ma tak mocny, męski uścisk dłoni, że aż mylące. Ale mimo, iż smucą mnie pewne gesty i docinki, pewne komentarze, czy spojrzenia, absurdalne wymogi i sztuczne ramy, to wcale nie mam zamiaru się zmieniać. Zbyt dobrze czuje się z tym jaka jestem.
Chciałabym tylko kiedyś przyjść na rodzinną imprezę w graniaku i stojąc obok mojego męża nie łapać dziwacznych spojrzeń, a takie pełne akceptacji, zrozumienia i zachwytu. Bo tak się składa, że mamy bardzo podobny gust do krawatów.

Czytaj więcej »

maja 19, 2019

Najdroższy

Pewnego dnia pokazałam Ci jak potrafię zwijać się w burito. Cóż. Ty pokazałeś mi jak kochać. I chociaż moje burito podobno wyglądało słodko, to sądzę że nauczyłeś mnie czegoś ważniejszego. Minęły już dwa lata, wiesz? Odkąd chwyciłeś mnie za rękę i spytałeś czy przerwiemy milczącą akcję. Od tej pory pokazaliśmy sobie wiele.Widziałeś jak składam palce, by pokazać lamę, jak zostaję Twoim małym lisem, którego udało Ci się oswoić. Widziałeś jak biegam po domu w puszystym, niebieskim szlafroku, jak tuptam w pluszowych kapciach i jak udaję, że gadam maskotkami, których wciąż przybywa, i których kiedyś pewnie będzie za dużo. Patrzyłeś na mnie, gdy miałam katar, rozczochrane włosy i gdy wczesnym rankiem mamrotałam, że jeszcze pięć minut. Widziałeś mnie jak chodzę boso po piasku, jak człapię w turbanie na głowie i jak nieudolnie przerzucam naleśniki na drugą stronę. Choć nie zaprzeczysz, że są dobre.
Z Twojej strony widziałam jak zasypiasz, jak śmiejesz się z moich żartów i śmiesznie nadymasz policzki, gdy chcesz mnie rozbawić. Jak czasem marszczysz czoło, gdy się czymś martwisz, jak zastygasz w zadumie albo po prostu, kiedy patrzysz na mnie tak, jakby nie było nic poza mną. A przecież jest cały świat. Tylko podobno Twój zamknął się w 162 centymetrach z grzywką, tak mi mówiłeś. Cóż ja też świata poza Tobą nie widzę odkąd ukradłeś mi pierwszy pocałunek. A potem jakoś to poleciało. Nikt się nie dowie, co działo się za zamkniętymi drzwiami mojego lub Twojego pokoju. Wszystko zostanie między nami, jak wtedy gdy po raz pierwszy nazwałeś mnie swoją żoną i długo, długo nikt się o tym nie dowiedział. Tym razem też nikt się nie dowie ile głupstw zrobiliśmy, o jakich pierdołach gadaliśmy i jak udało nam się upolować smoka. No tak zakochałam się w Tobie na dobre gdy spytałeś czy go kiedyś znajdziemy.
I jest. Nie jeden, a wiele. Co dalej? Chyba wiem. W każdym razie wiem czego bym chciała, ale wszystko powoli. Nigdy nigdzie nam się nie spieszyło i tym razem też nie będzie. Mamy czas. Mamy całe życie. Jeśli tylko nadal zechcesz ze mną polować na smoki rzecz jasna. Jeśli nadal chcesz żartować i śmiać się z... Czegokolwiek tak naprawdę. Jeżeli tylko zechcesz nadal słuchać jak nucę, patrzeć jak tańczę i czytać czasem to co napiszę. Jeśli kochasz tak samo jak ja ciepły koc, gorącą czekoladę, ciasto francuskie i to że jesteś dla mnie najważniejszy. Bo jesteś kochanie. I zawsze będziesz.
Kocham Cię Najdroższy.

Ps. Wpadnij do mnie może pokażę Ci jak umiem zwijać się w naleśnika

Czytaj więcej »

kwietnia 30, 2019

Rycerz na białym koniu

Na samym początku ja pragnę stanowczo i z całego serca zaznaczyć, że mojego męża, to ja kocham najmocniej w galaktyce, i w ogóle to go ubóstwiam, jakby był eklerkiem z bitą śmietaną, ale jednak są pewne granice miłości, i to jest miłość macierzyńska.
Bo kiedy biedny student wraca do domu, we wtorek, po całym ciężkim tygodniu zajęć i otwiera mu jego mama, to fajnie byłoby usłyszeć: " O jesteś", " Jak wspaniale", lub najprościej: " Upiekłam ci wuzetkę". Lecz zamiast tego ja wchodzę dzisiaj do domu i słyszę: "Twój rycerz to dzisiaj do ciebie wpada?".

I oczywiście, tak mamo ja wiem, że mój najsłodszy obwarzanek życia jest bezsprzecznie najukochańszą i najprzystojniejszą zarazem istotą, i nie da się go zwyczajnie nie kochać, bo przecież to aż się serce otwiera jak się go widzi na oczy, i masz ochotę zaraz nakarmić czymś jego uśmiechnięty pyszczek. Ale tak się składa, że ja też tu jestem i jestem głodna, gdzie jest mój obiad rodzicielko?
Znaczy wiecie, ja się niezmiernie cieszę, że moja mama kocha mojego faceta i on jest już jej jedynym, wybranym zięciem, z pośród miliarda innych zięciów. Że dba o niego, że pyta jak tam, co tam, jak się uczy, jak się czuje i czy bezpiecznie dojechał do domku. Lecz droga matko, to już jest szczyt wszystkiego, że ty się tak o mnie nie martwisz, a w momencie jak wchodzę do domu, to domagasz się nie tego człowieka co trzeba.

I tu zakończę małą pointą. Bo mój rycerz na najbielszym rumaku świata zwanym Peugeotem, nie wpada do mnie dzisiaj, ponieważ jak wiemy, matura zaczyna się zbliżać coraz szybciej i ona już absolutnie zapierdala takim sprintem do mety. Czyli priorytetem jest teraz nauka i ja absolutnie to popieram, a nawet kibicuję dwadzieścia cztery na dobę.
Ale w obliczu tej tragedii pytam: kto mnie w takim razie dzisiaj przytuli?

Czytaj więcej »

kwietnia 15, 2019

Jak zostałam malarzem...

Opowiem wam historię (jak zwykle przezabawną), o tym jak zostałam malarzem pokojowym we własnym mieszkaniu.

Był poniedziałek. Czyli wiadomo zło pierdolnie znienacka. Choć początkowo zapowiadał się nawet miło bo mój wykładowca wilkołak (ahhh cóż to za przypadek), w niedzielę wieczorem wysłał nam maila, że znów dopadła go, jego zagadkowa dolegliwość. Tak więc, wyjątkowo ucieszona możliwością rozpoczęcia zajęć dopiero o godzinie dwunastej, zaczęłam ów dzień względnie ochoczo.

I wszystko fajnie, i wszystko pięknie, ale po powrocie z zajęć się skończyło.
Wiecie kiedy ktoś mówi do was: "pech", to wy machacie ręką i mówicie: "A to ten ziomeczek, co przychodzi tylko w piątek trzynastego". Nic bardziej mylnego. Bo oto w poniedziałek popołudniu, kiedy wróciłam do mieszkania, głodna - to trzeba zdecydowanie podkreślić, odwiedził mnie właśnie ten przemiły jegomość.

Sytuacja wygląda tak, że ja zrobiłam sobie pastę rybną i kanapki, odpaliłam już serial na Netflixie i idę... Idę. W jednej ręce talerz, w drugiej miska z pastą i o zgrozo nagle odkrywam, że tracę grunt pod stopami, a potem to już "Cast Away - Poza światem", miska wylatuje mi z ręki i majestatycznie sunie w powietrzu, by ostatecznie, za sprawą grawitacji wylądować na podłodze. Dopiero kiedy po tym burzliwym rollercoasterze zdarzeń dochodzę do siebie, to odkrywam, że równowaga poszła się jebać, bo jakiś geniusz zostawił w kuchni na podłodze brudną ścierkę, na której to raczyłam się pośliznąć. Natomiast moja kolacja jest wszędzie tylko nie w misce, której dziwnym trafem, mimo lotu na prawie dwumetrowej wysokości nic się nie stało. #PancernaPorcelana. Co mam na myśli mówiąc wszędzie? A to, że ryba była na ścianie, na drugiej ścianie, na drzwiach mojej współlokatorki, na panelach, a nawet na moim świeżo wypranym praniu, które nikomu nie wadząc wisiało sobie spokojnie w korytarzu.

Następne półtorej godziny zajęło mi szorowanie ścian. Bo jak się możecie domyślić, aromat z fileta śledziowego w sosie pomidorowym nie jest pożądany nawet w studenckim mieszkaniu. Nie było serialu, nie było kolacji, była natomiast zgrabna czapka z gazety, biała farba i zestaw pędzli, gdyż mimo moich usilnych prób tłuste plamy zostały.

Morał! Niewątpliwie jest taki, że najlepiej nigdzie nie chodzić z jedzeniem, szczególnie jeśli macie w mieszkaniu wąskie ściany i że Pepco ma bardzo mocne i bardzo tanie miski. Polecam.

Czytaj więcej »

kwietnia 11, 2019

Jak napisać sto felietonów i nie zwariować...

Możecie sobie wyobrazić mój szok, gdy niedawno zauważyłam, że zbliżam się do... setki? Setki napisanych i opublikowanych felietonów, dokładniej rzecz ujmując. Ten, który właśnie skrobię jest setny. Z tej okazji postanowiłam opowiedzieć wam o moich początkach, o tym dlaczego pokochałam pisanie i jakim cudem jeszcze nie zwariowałam.

Swoją przygodę z felietonem rozpoczęłam w szkole średniej. Pisałam do szkolnej gazety i wówczas nawet nie przeszło mi przez myśl, by założyć bloga. Bardziej interesowało mnie publikowanie prozy, a w wolnych chwilach recenzowałam książki i filmy. Aż pewnego dnia dostałam wyjątkowe zadanie, by napisać tekst z perspektywy ucznia, który byłby jak odbicie w krzywym zwierciadle. Nigdy wcześniej nie próbowałam zabierać się za felietony, a te które znałam pochodziły z porannych audycji RMF-u (i tutaj oczywiście ukłony dla Pana Olbratowskiego). Teoretycznie mogłam zrobić research i sprawdzić: " jak pisać poprawne felietony". Tylko, że z tego, co wiedziałam gatunek ten nie podlegał poprawności, ba był w stu procentach indywidualny. Więc jedyne co zrobiłam to wzięłam głęboki wdech i zapisałam wszystko to, co leżało mi na sercu, przyprawiając tekst odrobiną ironii i szczyptą uszczypliwości.
A kiedy oddałam go do sprawdzenia usłyszałam:
- Hej, to jest naprawdę zabawne.
Prawie rok, od tej pierwszej próby, stworzyłam kolejny tekst, tym razem o zupełnie innej tematyce. W owym czasie pracowałam na półkoloniach i prowadziłam zajęcia z dzieciakami, do których momentami, jak możecie sobie wyobrazić... Brakowało mi cierpliwości.

Tak właśnie narodziła się: " Cierpliwość ze stali". Początkowo pisałam głównie o moich doświadczeniach z dziećmi, o zabawnych sytuacjach, ciętych ripostach i o tym jak bardzo czasami potrafią denerwować, ale za sprawą mojej przyjaciółki (Alex), odkryłam, że cierpliwość trzeba mieć również do życia.
W dość krótkim czasie blog stał się moją odskocznią. Publikowałam przede wszystkim to, co akurat leżało mi na sercu, denerwowało, lub najzwyczajniej w świecie nurtowało. Jednak wakacyjna rzeczywistość szybko się skończyła i musiałam powrócić do tej szkolnej. Na jakiś czas porzuciłam blog, by znów wpaść w wir obowiązków redaktora naczelnego oraz recenzentki. A potem zdarzyło się coś, co kazało mi reaktywować moją witrynę i tchnęło w nią nowego ducha. Mianowicie poznałam świetnego faceta, który następnie awansował na mojego męża.

Od tej pory zaczęłam pisać zarówno o rzeczach ważnych, jak i o zabawnych anegdotach z mojego życia. Do czasu, aż mój mały blog nie został zagrożony. W wyniku likwidacji platformy blogowej na Onecie, musiałam ewakuować wszystkie moje teksty na stary dobry Blogger. Nie było ich wtedy zbyt wiele, raptem dwadzieścia pięć. Nie mniej jednak zaczynałam wszystko od początku.
Na Bloggerze jestem do dziś i w ciągu kolejnego półtora roku stworzyłam 75 kolejnych felietonów. Jednych lepszych, drugich gorszych. Niektóre z nich były zdecydowanie zabawne i pełne sarkazmu, inne nieco poważniejsze, a może nawet wzruszające. Opowiadałam wam o sobie, o życiu, o świcie, a nawet o książkach, które lubię czytać. Wszystko to było zapewne bardzo subiektywne. Ale nie ukrywajmy, takie miało być.

W tej chwili blog jest ważną częścią mnie. Jest nie tylko moją odskocznią od szarej i czasem nudnej rzeczywistości, to również miejsce, w którym mogę się wypowiedzieć i które mogę kształtować. Możliwe, że dzięki mojej pisaninie udało mi się coś zmienić, dodać komuś otuchy, lub zwyczajnie sprawić, że na czyjejś twarzy pojawił się uśmiech.

Dlatego też, chcę podziękować: mojemu mężowi, moim przyjaciołom i znajomym, mojej rodzinie, psu, a nawet paniom z dziekanatu, za wszelkie wsparcie, motywacje, pomysły i inspiracje. (Paniom z dziekanatu dziękuje tylko za inspiracje, żeby nie było...)
Dziękuję również wam, wiernym czytelnikom. Za to, że poświęcacie swój czas na czytanie moich wypocin. Ten blog naprawdę uratował mnie czasem od depresji i szaleństwa, a prócz tego dał mi również mnóstwo radości, satysfakcji oraz zwyczajnie, frajdy. Mam nadzieję, że będzie mi ją dostarczał jeszcze przez wiele lat. Bo jak na razie, nigdzie się nie wybieram.

PS. W tym miejscu chciałabym przypomnieć kilka felietonów, które zdaniem moich najwytrwalszych czytelników zasługują na małe wyróżnienie, i które, według nich, były najbardziej trafne i udane. Dziękuję wam, zarówno za wasze głosy, jak i poświęcony czas. Cieszę się, że mogę dla was pisać.

Suma szczęścia:
https://cierpliwosczestali.blogspot.com/2018/02/suma-szczescia.html

Codzienna odwaga:
https://cierpliwosczestali.blogspot.com/2018/10/codzienna-odwaga.html

10 powodów:
https://cierpliwosczestali.blogspot.com/search/label/10%20powod%C3%B3w

Przychodzi człowiek do dentysty:
https://cierpliwosczestali.blogspot.com/2018/08/przychodzi-czowiek-do-dentysty.html

Kobieta:
https://cierpliwosczestali.blogspot.com/2019/02/kobieta.html

Silna wola vs ciężkie zmagania z pluszowym aspektem życia:
https://cierpliwosczestali.blogspot.com/2018/04/silna-wola-vs-ciezkie-zmagania-z.html

Z wpisów bardziej nostalgicznych... Dom:
https://cierpliwosczestali.blogspot.com/2018/04/z-wpisow-bardziej-nostalgicznych-dom.html

Czytaj więcej »

marca 30, 2019

Mięsny w sobotę rano

Kojarzycie zapewne ten fenomen osiedlowych sklepów mięsnych w sobotnie poranki. Kiedy to, cała okolica dziarsko wstaje o dziewiątej rano, by wybrać się po upragniony schab i karkówkę. Jeśli tak, to witam w moim świecie. Jeśli nie... Cóż nie zna życia ten, kto choć raz w życiu nie uczestniczył w bitwie o mięso na niedzielny obiad.

W każdym razie wchodzę sobie kulturalnie do mojego osiedlowego mięsnego. Kolejka jak stąd do Radomia, oczywiście. Bo jakżeby inaczej. Ale niesiona poleceniem mej rodzicielki, aby nakupić jedzenia na cały tydzień, dzielnie stanęłam w ogonku i czekam. I czekam, czekam, i czekam... Aż wreszcie nadejdzie moja kolej, choć coraz bardziej mam wrażenie, że wyjdę stąd dopiero po Wielkanocy.
Patrzę na witryny, które robią się coraz bardziej puste i już wiem, że za chwilę zacznie się walka o ostatnie kawałki. Szczęśliwie panowie przede mną kupują golonkę i boczek, które mnie nie interesują, a wreszcie pani przy ladzie pyta mnie co bym chciała. Więc ja mówię, że pół kilo schabu, że łopatkę i dwie polędwice, i kiedy zaczynam jeszcze prosić o szynkę, za moimi plecami rozlega się:
- Yhym yhym.
Odwracam się w poszukiwaniu gruźlika potrzepującego pilnej pomocy sanitarnej, ale zamiast gruźlika widzę starszawą panią w berecie, która stoi i pokaszluje, co najmniej jakby umierała na szkorbut, ale mnie coś tam w głębi duszy mówi, że ta kobita trzyma się lepiej niż na to wygląda.

Jako, że moja reakcja na jej teatralny kaszel była raczej nijaka i jak gdyby nigdy nic poprosiłam jeszcze o trzydzieści deko szynki parzonej, to pani za mną postanowiła się odezwać.
- Przepraszam bardzo - mówi.
A jak człowiek słyszy takie słowa, to już wie, że tej osobie co to mówi, to wcale nie jest przykro, ale nie wypada jej przecież nie wybaczyć. Więc mówię:
- Nic się nie stało.
Jako, że pani najwidoczniej nie była zadowolona z mojej odpowiedzi, postanowiła kontynuować i mówi:
- Przepraszam bardzo, ale po co Pani to wszystko kupuje, przecież sama Pani tego nie zje.

Zaczyna się - pomyślałam. W sklepie podniósł się mały szum, wszystkie oczy zwróciły się na mnie i na kobietę w berecie, w oczekiwaniu która pierwsza rzuci mięsem. Nawet ekspedientka zamarłą na chwilę i przestała kroić moją szynkę. Ktoś zamruczał z tyłu, że oho Marzena Juźwikowa sobie nową ofiarę znalazła. Jakiś miły pan z tyłu zakrzyknął cichutko, że to przecież jest moja sprawa ile kupuję. Ale pani która zadała mi rzeczone pytanie dalej stoi i czeka, aż coś odpowiem. No i się doczekała.
- Zdaje mi się, albo Pani tym bardziej by tego wszystkiego nie zjadła. Więc chyba logiczne, że nie kupuję tego dla siebie - mówię, a w sklepie podnosi się kolejny szum, tym razem głośniejszy.
Słyszę jak ludzie w kolejce zaczynają obstawiać. Tym razem w odpowiedzi słyszę, że:
- Jakoś tu nikogo z Panią nie widzę.
- Ja też nikogo z Panią nie widzę - odparłam i odwróciłam się żeby zapłacić.

Pani za mną wyraźnie niezadowolona zaczęła coś mówić o niewychowanej młodzieży i o tym, że za PRL-u to było lepiej, bo wszyscy mieli kartki i każdy dostawał tyle samo mięsa. Odważny pan z tyłu, tym razem nieco głośniej oznajmił, że w PRL-u to mięsa nie było przecież prawie wcale. Ja w tym czasie zapłaciłam, spakowałam zakupy do torby i zaczęłam dziarsko wychodzić ze sklepu. Kobieta w berecie podjęła ostatnią, rozpaczliwą próbę sprowokowania mnie do jakiegoś niecnego czynu i po podejściu do lady zalamentowała głośno, iż nic tu nie ma i co ona ma teraz kupić, a mąż w domu czeka i życzy sobie gulaszu.
Jako, że nie dałam się sprowokować powiedziałam jedynie: "Do widzenia", naciskając na klamkę.

No dobra zza drzwi rzuciłam jeszcze:
- Smacznego.

Czytaj więcej »

Subskrybuj: Posty (Atom)