Małe Kobietki

lutego 28, 2020

Małe Kobietki

      Z pewnymi książkami jest tak, że jeśli nie czytasz ich w odpowiednim wieku ich magia zanika, a świat, który tak barwnie przedstawiają, blaknie. Być może za sprawą tego, że dorastamy. Ale są też takie książki, które niezależnie od wieku niosą z sobą pewną dozę magii i uniwersalnego przesłania, przynoszącego młodym umysłom inspirację, tym starszym nieco nostalgii i tęsknoty za dzieciństwem. I mniej więcej tak właśnie było ze mną i z "Małymi Kobietkami".

      Czytając ją jako nastolatka nie wyciągnęłam z niej zbyt wiele, może dlatego, że wówczas dużo bardziej pochłaniały mnie magiczne światy Tolkiena, aniżeli subtelna opowieść o czterech dorastających dziewczętach. I w zasadzie dopiero teraz, mając na karku ponad dwadzieścia lat w pełni doceniłam intymność oraz piękno historii przedstawionej przez Louise May Alcott. Prawdę mówiąc pokochałam je wszystkie: porywczą Jo, która nigdy nie chciałaby dorosnąć, ułożoną Meg, która czasem chciałaby być kimś innym, cichą i spokojną Beth, której nie da się nie kochać - zwyczajnie. Ach tak jest jeszcze mała Amy. Amy, która na początku niezwykle mnie denerwowała, ale to ona ostatecznie przechodzi chyba największą przemianę. Aczkolwiek to nie przemiana z dziewczynki w kobiety zachwyciła mnie najbardziej. Bo "Małe Kobietki", to przede wszystkim opowieść o dzieciństwie, o sile dziecięcej wyobraźni, o kreatywności i marzeniach, wreszcie o przyjaźni, rodzinie oraz miłości.

      Zdaje się, że kiedyś jej nie doceniłam, teraz przywiązuję do niej coraz większe znaczenie, a książka L.M. Alcott od pierwszej do ostatniej strony przesiąknięta jest właśnie miłością. A także jej konsekwencjami. To właśnie dzięki miłości uśmiechamy się i śmiejemy, gdy śmieją się nasze bohaterki. I to dzięki niej płaczemy i obawiamy się, tak jak Joey z "Friends", który w trzynastym odcinku trzeciego sezonu, wsadza książkę do zamrażarki, z obawy przed tym co za chwilę się wydarzy. Ale nie ważne czy pod sam koniec spełnią się nasze najskrytsze obawy, czy też nie, ostatecznie "Małe kobietki" zapadają w pamięć jako niezwykle ciepła historia. W moim przypadku nieco nostalgiczna i niosąca refleksję na temat dzieciństwa. Nie tylko tego z kiedyś, które należało również do mnie, ale przede wszystkim tego z teraz, które rzadko kiedy należy już całkowicie do dzieci - zwyczajnie.

     Więc osobiście nie polecałabym tej opowieści dzieciom, chyba zawsze będą wolały historie nieco bardziej ekscytujące. Natomiast niewątpliwie poleciłabym ją rodzicom, żeby gdzieś tam odnaleźli w sobie dziecko, które podobnie jak bohaterki miało kiedyś swój własny świat. Cały, jedynie dla siebie.

      

     

Czytaj więcej »

Koala

lutego 01, 2020

Koala

      Wyproszono mnie z rodzinnego miasta, żebym poszła na studia, a w konsekwencji tych studiów napisała pracę o pewnym szwajcarskim autorze, który parę lat wcześniej, poszukał wygodnej niecki w literaturze, by następnie swoim czytelnikom zaserwować powieść o samobójstwie, a samemu ustrzelić kilka nieprzeciętnych nagród. W kawalerce, położonej na drugim piętrze zwyczajnego, wrocławskiego bloku z 2002 roku, w niezbyt okazałym pokoju, o całkiem przystępnych kremowych ścianach, miałam sformułować i zapisać kilka myśli na temat tego człowieka i jego dzieła, a że miasto jest spore i lokale zamykane są późno, istniało wiele pokus, by ta praca nie została ukończona na czas. Tak więc, pewnego styczniowego wieczora postanowiłam zagłębić się w świat głównego bohatera. Bohatera, który został zaproszony do rodzinnego miasta, żeby wygłosić odczyt o pewnym niemieckim autorze. A jako, że jego miasto było niewielkie i lokale zamykano dość wcześnie, już koło szóstej wieczorem udał się żeby coś zjeść i przy okazji, po raz ostatni spotkać się z bratem. Bohater nie sądził, że kolejna wizyta w rzeczonym mieście nastąpi tak szybko i że znów będzie ona dotyczyć samobójstwa. Tym razem jednak nie miało to być samobójstwo Henricha von Kleista.

      Samobójca, którego odnaleziono w wannie i który wcześniej skrupulatnie sporządził swoją ostatnią wolę, nie był ani pisarzem, ani dramaturgiem, ani poetą, a najpospolitszym w świecie pracownikiem noclegowni. Zwyczajnym człowiekiem, który pewnego zwyczajnego dnia, postanowił zakończyć swoje zwyczajne życie. Również zwyczajnie, bo bez zbędnego bólu i zamieszania. Można by rzec, że całkiem praktycznie. Wiadomo było tyle, że czasem lubił grywać w karty, jeździł na osobliwym niebieskim rowerze, miał dwójkę przyjaciół i brata, który nie uważał się za zwyczajnego. A zaryzykowałabym nawet stwierdzenie, że był nieco pretensjonalny. I ten właśnie brat, będący lustrzanym odbiciem brata samobójcy, na kilka godzin stał się moim narratorem w historii o dziwnym stworzeniu. Z jednej strony widziałam w tej opowieści człowieka, któremu nadano pewne cechy zwierzęcia, będącego jego totemem. Z drugiej dostrzegłam zwierzę, które ktoś kiedyś postanowił uczłowieczyć. Koala, bo takie imię rzeczony stwór nosi, nigdy już chyba nie będzie postrzegany przeze mnie jako niewinny, puchaty torbacz, uczepiony drzewa, zatopiony w swej wielogodzinnej drzemce. I szczerze mówiąc nie wiem, czy powinnam być za to wdzięczna autorowi, czy też nie.

      W każdym razie „Koala” nie tyle jest dla mnie opowieścią o samym akcie samobójstwa, co raczej o pewnej ucieczce. Uciekają wszyscy bohaterowie, nie ważne czy jest to ucieczka, od przeszłości, rodzinnego miasta, wzajemnych więzów pokrewieństwa, niezręcznej sytuacji rodzinnej, od zobowiązań i wspomnień. Nie istotne czy ucieka się od kłopotliwego tematu, by przejść do następnego, który również opowiada o ludziach uciekających statkami z północy na południe, nie do końca świadomych tego, że uciekają. Nie ma znaczenia czy uciekasz od odpowiedzialności, strachu, czy wreszcie od życia. Wychodzi na to, że każdy ucieka. A samobójstwo? Stanowi jedynie kolejną drogę tej ucieczki. Co więcej Lukas Barfuss zauważa, że jest ono jedyną logiczną drogą, ku całkowitemu spokojowi.

       Problem polega na tym, że nie traktujemy samobójstwa jako ''legalnej'' ucieczki. Wolno nam zbaczać z tematu, zapominać, docierać do celu okrężną drogą, ale według głównego bohatera, to czego nie wybacza się samobójcom, to ostateczne i nieodwołalne wymówienie się od pracy. Pracować musi każdy. To przeświadczenie jest jak fundament, jak myśl o jakimś większym absolucie, głęboko zakorzeniona w naszych umysłach. Bez pracy nie ma życia. Nie ma pieniędzy, nie ma chleba, dachu nad głową, pozycji społecznej, miłości i szczęścia. Wreszcie nie ma bezpieczeństwa. Lenistwo zaś jest nie do przyjęcia. Działa jak korozja, psuje i podważa to co ugruntowane. Zasadza się na podwaliny uczciwej pracy, która przecież dzięki ambicji wyzwoliła człowieka od strachu. Człowiek uczynił świat miejscem pracy, okiełznał go z jej pomocą. Praca pozwala na zapomnienie, na poczucie celu, stwarza wrażenie istnienia ''po coś''. Lenistwo przypomina te czasy, w których jednostka zobojętniała na wszystkie zjawiska, nie widziała powodu by porównywać obecne z przyszłym, by walczyć. A jak wiadomo, co nie walczy, temu nie wolno żyć.

       Samobójstwo natomiast niewyobrażalnie wyolbrzymia skalę lenistwa, które w swej zachłanności nie obejmuje już tylko naszych porannych ćwiczeń, czy pracy w biurze, ale zaczyna, pochłaniać najprostsze czynności życiowe, które w pewnym momencie stają się dla człowieka niemożliwe w realizacji.

      Ono nie było zaraźliwe jak choroba, było przekonujące jak logiczny argument. Kłamstwem było twierdzenie, że nie rozumiano samobójców, wręcz przeciwnie. Każdy rozumiał ich aż za dobrze. Pytanie nie brzmiało bowiem: dlaczego się zabił? Pytanie brzmiało: dlaczego wy jesteście jeszcze przy życiu? Dlaczego nie skrócicie tego znoju? Dlaczego nie weźmiecie teraz zaraz sznura, trucizny, czy pistoletu, dlaczego nie otworzycie okna, teraz zaraz?

       I może dlatego właśnie, jak pisze Barfuss, ludzie nowocześni nienawidzili koali, tak samo jak pierwsi myśliwi, którzy oskarżyli najbardziej leniwe ze wszystkich zwierząt o największą złośliwość, jaką jest kradzież wody, w świecie w którym jej brak. Krnąbrny zwierzak przez te wszystkie stulecia, bezczelnie spoglądał ze swojej wygodnej kryjówki, na ciężko harujących ludzi. Uosabiał wszystko to, czego pragnęli, a na co musieli zapracować. Bezmiaru pożywienia, braku uporczywego pragnienia, wygodnego legowiska i wielogodzinnej drzemki.

      Koala nie posiadał ambicji by ryć pługiem w ziemi, siać i zbierać rośliny, by gonić za bydłem, wyłapywać je, a następnie zamykać w zagrodach. Nie pragnął władzy, ziemi, cudzej żony, dostojeństwa, czy też sławy. Nie sądzę by kiedykolwiek pragnął też pieniędzy. Jego jedynym pragnieniem był sen z pełnym brzuchem, co przychodziło mu z zaskakującą łatwością. Koala była jak hipis, leniwy, nieprzydatny, i wiecznie skupiony na swoim zielsku. Nikomu nie wadził, ale nikomu też nie pomagał. Egzystował gdzieś na granicy życia, o dziwo przeżywając jakoś kolejne wieki w swej niezmierzonej stagnacji. Dlatego też niedopuszczalnym było, by zwierzę to pozostało w swym niezmienionym kształcie, zachowując wizerunek błogiego lenia. Ludzkość obdarzyła go nowymi cechami.

      Uczyniono ze zwierzęcia milutką postać z opowiadania dla dzieci, nałożono mu kraciaste spodnie, zawiązano muchę wokół szyi, na głowę wsadzono słomiany kapelusz. Z laseczką w ręku zwierzę nabrało cech ludzkich, odczuwało pragnienie poznawania świata, przeżywania przygód, prowadzenia życia, zawierania przyjaźni. W takiej postaci zwierzę zyskało prawo do życia…

      Wypleniając ze świata ostatnią cząstkę lenistwa, zamieniwszy ją w puchatą kulkę z ogrodów zoologicznych, miękką przytulankę, człowiek położył się spać z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku, by następnego dnia wstać wcześnie i pójść do pracy. Gdy o ósmej rano, z kawą w ręku przechodził przez pasy i wjeżdżał na czwarte piętro swojego wieżowca, odetchnął z ulgą, wiedząc że tym razem nikt się już nie obija. A przynajmniej wszyscy są o tym przekonani. Rzucił uprzejme: „Dzień dobry”, Pani Helence z recepcji i zasiadając przy swoim biurku mógł podziwiać jak gospodarka, napędzana przez pracę i konsumpcyjne życie kwitnie w najlepsze.

      Ostatecznie tym właśnie jest „Koala” - krytyką konsumpcjonizmu, z jednym prostym przepisem na ostateczną ucieczkę. Z którego większość z nas boi się skorzystać, a ci którzy korzystają zostają wyklęci. Nie ma dla nich dobrego słowa na koniec, ich szczątek nie przyjmuje żaden cmentarz, nigdy nie będą spoczywać w pokoju. Nie zagrzeją miejsca ani w wieczności, ani w chaosie, czy absolucie, jedyne co im pozostaje to powrót do natury. Nie jako człowiek, a jako zwierzę, które odmówiło pracy.

      Czytając szczególnie ostatnie strony, przypomniał mi się pewien brytyjski aktor/reżyser, który w swym charakterystycznym meloniku i zbyt dużych butach przekazywał w filmach coś więcej prócz śmiechu. Tworząc w 1936 roku „Dzisiejsze czasy” nie sądził, że osiemdziesiąt trzy lata później, nadal będą dzisiejsze. Ukazując historię człowieka, pracującego na linii produkcyjnej, którego system stopniowo doprowadza do szaleństwa, za pomocą najprostszych gagów i zabiegów rodem z kabaretu, obnażył prawdziwą naturę konsumpcjonizmu. Podważył jego zasady i sposób funkcjonowania, wcielając się w bohatera który wraz z ukochaną ucieka od szarej rzeczywistości, odchodząc ku zachodzącemu słońcu. Mniej więcej tak samo jak każdy z nas chciałby czasem uciec. Nie tylko po to, by wyspać się porządnie, lub wygrzać w słońcu, ale po to, aby wreszcie poczuć wolność.

      Odpowiedź na pytanie: czy samobójstwo daje tą wolność, czy wręcz przeciwnie - ogranicza, jest rzeczą tak trudną do stwierdzenia, jak określenie konkretnej daty końca wszechświata i zawsze znajdzie się ktoś, kto z tej dyskusji wyjdzie niezadowolony, trzaskając drzwiami. Lukas Barfuss zdaje się sądzić, że jest to zawsze jakaś droga, nawet czasem droga całkiem logiczna. A jednak o to samo niewątpliwie można by zapytać teologa, który powie, że jest to ostateczne odcięcie sobie drogi dokądkolwiek. Tak więc orzeczenie o wartości samobójstwa zależy od pewnych poglądów i w zależności od tego, do kogo skierujemy to pytanie, odpowiedź na nie może odznaczać się skrajną różnorodnością. Niewątpliwie jest ono jednak problemem który nie do końca rozumiemy, a co za tym idzie nie podlega on też w pełni naszej akceptacji. Istnieje podobnie jak kiedyś sam Koala, gdzieś na pograniczu naszej egzystencji. I być może wystarczy tylko poczekać na to, aż pewnego dnia ktoś postanowi zmienić jego wizerunek.

*

Barfuss L., Koala, Wydawnictwo Ossolineum, Wrocław 2017.

Czytaj więcej »

Niekończąca się historia

października 05, 2019

Niekończąca się historia

" - Ciekaw jestem - powiedział do siebie - co właściwie dzieje się w książce, puki jest zamknięta. Naturalnie są w niej tylko litery wydrukowane na papierze, ale mimo to - coś jednak musi się dziać, bo kiedy ją otwieram, to nagle jest tam już cała historia. "

~ Michael Ende

      Od czasu do czasu, każdy z nas czuje ogromny ciężar. Jakby ktoś upuścił nam na klatkę piersiową fortepian. Przygnieceni do ziemi, bez możliwości oddechu, z powietrzem, które ugrzęzło nam w płucach, marzymy. Marzymy, o tym, by wreszcie się podnieść, żeby uciec jak najdalej. W takich chwilach czujemy się jak Bastian Baltazar Buks. Bo czasem zwyczajnie nie wszystko układa się po naszej myśli, albo to my jesteśmy problemem dla nas samych. Żądamy od świata by był czymś lepszym, od rzeczywistości by była czymś prostszym. Jak historia opowiedziana dziecku na dobranoc. 

      Ta konkretna nie ma końca. Toczy się dalej ilekroć następna osoba sięgnie po książkę w czerwonej oprawie, na okładce której dwa węże splecione w wiecznym uścisku zjadają własne ogony. Ilekroć człowiek odnajdzie drogę do Fantazjany. Czyli do wszystkich naszych pragnień i westchnień, szczególnie tych z dzieciństwa. Bo właśnie te są najpiękniejsze i najczystsze. Nie ma w nich jeszcze nieustannego pędu, ku przyszłości. Są wolne od konformizmu. Nieskażone realizmem i egoizmem. I co najpiękniejsze - wszystko w nich jest możliwe. Od srebrzystego smoka szczęścia, przez wyrocznię, której nikt nie może zobaczyć, aż po las co noc wyrastający z piasków pustyni. 

     Dlatego podziwiam pisarzy, którzy zachowali w sobie tę naturę dziecka, pozwalającej im tworzyć tak piękne i pełne magii opowieści. Opowieści z morałem, z przesłaniem, dzięki którym, każdy z nas może przenieść się do Fantazjany, a następnie zrozumieć, dlaczego nie może w niej pozostać na zawsze. 

      Niekończąca się historia jest jak klasyczna baśń. Jak wiele baśni połączonych razem. Jak sen. Zarówno realny i nie realny, przepięknie kolorowy i mądry. To opowieść  nienajnowsza, ale przynosząca pewną nadzieję, spokój i uzdrowienie. W końcu dzięki Bastianowi każdy z nas może napić się odrobiny wody życia. 

Czytaj więcej »

O jedną stronę za mało

sierpnia 17, 2019

O jedną stronę za mało

      Osobiście uważam, że z każdą dobrą historią jest tak, że jest jej o jedną stronę za mało. Pewnie nie raz zdarzyło wam się utknąć na nieco dłużej w jakiejś książkowej serii, i gdy wreszcie zakończyliście ją wraz z ostatnią stroną, poczuliście… No cóż pustkę, krótko mówiąc.

      Jeżeli jesteście ze mną odrobinę dłużej, to wiecie, że książki nie są dla mnie jedynie stertą makulatury. Czytam nałogowo odkąd skończyłam dziewięć lat, więc na tę chwilę mogę pochwalić się ponad dziesięcioletnim stażem. Czytam, bo dobra opowieść jest dla mnie czymś więcej niż spisanymi na kartkach słowami. Czytam, ponieważ kiedyś mnie to uratowało. 
     Będąc w liceum pochłaniałam okołu stu książek rocznie. Nawet w klasie maturalnej. I nie, bynajmniej nie były to lektury, za co najmocniej przepraszam moją kochaną panią profesor. Obecnie jest tego trochę mniej. Może dlatego, że was jest więcej. Ale są również: filmy, seriale, rękodzieło artystyczne, akwarele, gotowanie, studia, praca i mój mąż. Nie mniej jednak, nadal uwielbiam wąchać każdą książkę jaką wezmę do ręki, zupełnie jakby sam zapach przenosił już część historii. 
      No właśnie, pierwsza historia jaką pokochałam, opowiadała o piątce dzieci i „Czymś”, co jak się potem okazało, było Piaskowym Ludkiem, spełniającym życzenia. Zażyczyłam sobie wtedy życia pełnego przygód i niespodzianek, w którym rzecz jasna swoje miejsce miała również magia. I tak już zostało. Mimo skończonych dwudziestu lat nadal potrafię przysiąść w kącie pokoju z dobrą opowieścią fantasy i wyobrazić sobie świat zupełnie inny od tego, jaki mam tu na co dzień. Potrafię rozwinąć skrzydła, toczyć potyczki ze złymi czarnoksiężnikami, uciekać wraz z odważnym łotrem na jego rumaku, zdobywać zakazane skarby, wreszcie walczyć o swoje ideały. 
      Jestem idealistką. I nauczyły mnie tego właśnie książki. Dlatego pragnę idealnego życia, przyjaźni, miłości, tolerancji, zrozumienia i dobra, które zawsze wygrywa ze złem kończąc historię happy endem. Wiem, że nie wszystkie opowieści są właśnie takie, tak jak nie wszystkie marzenia można zrealizować. Ale wierzę, że każda prawdziwa opowieść uczy nas czegoś, choć nie zawsze chcemy dostrzec lekcję jaką ma nam do przekazania. 
      Dlatego czasem warto przeczytać książkę. Nie byle jaką. Warto przeczytać książkę, w której na samym końcu okaże się, że było o jedną stronę za mało...

Czytaj więcej »

Siedem Minut po Północy

lipca 05, 2019

Siedem Minut po Północy

      Zdarzało się wam czasem nie spać w środku nocy i co chwilę zerkać nerwowo na zegar? Patrzeć jak wskazówki poruszają się trochę zbyt wolno? Wyobraźcie sobie, że leżycie tak sobie, czekając aż nadejdzie sen, aż tu nagle, gdy wybije siedem minut po północy, ktoś puka w wasze okno... I nie jest to jakiś zwyczajny ktoś, bo tak się składa, że odwiedził was potwór. Potwory mają to do siebie, że nigdy nie przychodzą przypadkowo, a ten konkretny ma coś naprawdę ważnego do powiedzenia.
Mianowicie:

"Opowieści to dzikie bestie, które zawsze chodzą swoimi drogami."

      Conora odwiedza właśnie taki stwór. Przychodzi by opowiedzieć mu trzy prawdziwe historie. Historie, które są jak wygłodniałe zwierzęta, chodzące swoimi ścieżkami. Które czasem potrafią ścigać człowieka przez całe życie i od których nie można tak naprawdę uciec. Prawdziwe opowieści nie mają pouczającego morału na samym końcu, dobrego i złego bohatera dla przeciwwagi. Nikt tam nie jest czarny lub biały, a bardziej podobny do nas i plasuje się w spokojnej palecie odcieni szarości. Nie ma wygranych i przegranych, są tylko mniej, i bardziej pokiereszowani przez życie, a wybór, komu będziemy kibicować nie jest wcale taki łatwy. 

      W podobnych historiach jednak liczy się prawda. I tego chce nas nauczyć potwór. Niezależnie od tego, jak bardzo jest przerażająca, a zdarza się, że jest najbardziej przerażającą rzeczą na świecie, jest ona ważna. I często, mimo że boli, to przy okazji uwalnia człowieka od większego cierpienia. 

      Nie ukrywam, że jest to jedna z tych książek, która mnie poskładała i do której powinien być dołączony pakiet chusteczek. Nie mniej uważam, że zapisze się ona w panteonie najważniejszych lektur w moim życiu. Mogę polecić ją z czystym sercem i stwierdzeniem, iż każdemu z nas czasem przyda się stwór, który zapuka w nasze okno.

Czytaj więcej »

Cudowny chłopak

lutego 09, 2019

Cudowny chłopak

Wszyscy powinniśmy przynajmniej raz w życiu dostać owacje na stojąco,
bo przecież każdy z nas zwycięża ten świat.

~ Auggie

      Stosunkowo rzadko ustosunkowuję się tutaj do tego, co akurat czytam. Powody są dwa. Pierwszy - tak jakby nie od tego jest ten blog. Drugi - w ciągu roku wpada mi w ręce tyle książek, że musiałabym założyć osobnego bloga z recenzjami. Sądzę jednak, że tym razem warto jest zrobić wyjątek.

      Augusta Pullmana poznałam już parę miesięcy temu, podczas seansu filmowego, który kilka razy wycisnął mi łzy z oczu. Wówczas poruszyła mnie jego odwaga, niezłomność, przyjaźń, oddanie oraz poczucie humoru. Zakochałam się w chłopcu o zdeformowanej twarzy, chadzającego wszędzie w kasku kosmonauty. Oczarowały mnie: jego mądrość, jego serce oraz miłość do Gwiezdnych Wojen, która znacząco wychodziła poza skalę. (Mam podobnie.)
      Sięgając po książkę liczyłam na to samo. Tymczasem dostałam znacznie więcej. W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że historia "Cudownego chłopaka", to nie tylko historia Augusta. To również historia jego rodziny, bliskich i przyjaciół. To opowieść o wszystkich tych ludziach, których udało się zmienić dzięki wielkiemu sercu małego chłopca. Polubiłam wszystkich, pokochałam większość. Prawdę mówiąc, czytając czułam się, jakbym dołączyła, do tej niezwykłej, pełnej ciepła i bezwarunkowej miłości rodziny. Rodziny, która patrzy znacznie głębiej niż zwyczajni ludzie i która potrafi dostrzec piękno tam, gdzie teoretycznie go nie ma.
 
     Gdybym miała dzieci zadałbym im tę książkę, jako lekturę obowiązkową. Choć mam wrażenie, że nawet oporny dzieciak, już po kilku stronach, zostanie na dobre pochłonięty i nie trzeba będzie stosować jakiegoś szczególnego przymusu (przetestuję na młodszym bracie). Ale polecam ją w zasadzie wszystkim, niezależnie od wieku. Bowiem od bardzo, bardzo dawna, nie czytałam tak pięknej, pełnej ciepła i nadziei opowieści.
   

Czytaj więcej »

Pierwsza życiowa profanacja

maja 09, 2018

Pierwsza życiowa profanacja

Wiem, brzmi tak, jak bym rankiem, o wschodzie słońca, wcale że wesolutko pokopytkowała na najbliższy cmentarz, by następnie raźno wykopać z jakiegoś zarośniętego grobu, nieboszczyka. I o ile byłoby to prawdopodobnie dość ciekawe zajęcie, nie powiem, to nie o taką profanację mi chodzi.
Przyjaciela nieboszczyka nie trzymam na dywanie, a jedyną rzeczą jaką sprofanowałam jest książka.

I teraz na pewno podniosą się głosy, że ŁOMATKOBOSKA! jak ja śmiałam. Jak mogłam?! I w ogóle CHRYSTEPANIE to jest zbrodnia i mnie to bezsprzecznie powinno się zamknąć!
Hola Hola... To nie tak.
Ja wam powiem jak to było, bo ta oto rzeczona książka: "Jesteś cudem", należąca autorsko do (genialnej moim skromnym zdaniem) Reginy Brett, zawiera w sobie absolutny ocean złotych myśli, obok którego nie powinno się przejść obojętnie. Na dodatek są to kryształowe słowa, odnośnie wszystkiego.

Powiem zupełnie szczerze, że nigdy wcześniej nie czytałam żadnej książki, w tak świadomy sposób. Żadna książka, nie dotyczyła mnie aż tak bardzo. Żadna, nie zaglądała tak głęboko w moją, duszę.
W obliczu czegoś takiego człowiek\felietonista staje w zupełnym rozkroku, miedzy dezorientacją, spowodowaną geniuszem, a ślepym zachwytem. I w tej właśnie chwili dochodzi do wniosku, że sam to chyba jednak nie ma talentu i pozostaje mu jedynie podziwiać.
Uderzająca szczerość Reginy, prosta forma, trafiająca wprost do serc czytelników i prawdopodobnie, choć to jedynie moje przypuszczenie, umiejętność czytania w myślach.
Na okładkach powinny być zamieszczanie dwa ostrzeżenia:
UWAGA POCHŁANIA! oraz AUTOR ZNA TWOJE MYŚLI!
Nie mniej jednak polecam serdecznie, bo ta niepozorna, skromna kobieta z przejściami, zachwyciła mnie do reszty, a ja zakochałam się w jej twórczości.

Czytaj więcej »