Kobieta w czerni

października 27, 2020

Kobieta w czerni

     Co mogę powiedzieć? 

    Niewiele. To miejsce nigdy nie było od politycznych przepychanek, tudzież od wygłaszania moich opinii na tematy dotyczące tego, co dzieje się w kraju. Nie mogę powiedzieć, że mam coś ważnego do dodania, że straciłam dziecko, że mam takie czy inne doświadczenia z ciążą. Bo nie mam. To stwierdzenie jest proste i szczere. 

    A jednak jestem kobietą. Młodą - jasne, bo niespełna dwudziestodwuletnią. Kobietą, która już od dawna nie czuła się w tym państwie bezpiecznie, ale która myślała, że jakoś to przetrzymamy. Do tej kolejnej kadencji. Tym razem jednak nie jestem już tego taka pewna. Nie jestem pewna czy kolejna kadencja będzie, czy można jeszcze liczyć na zmianę czegokolwiek. I jasne zdarzyła się w ostatnim czasie masa strasznych rzeczy, a jednak najbardziej boli mnie to, że społeczeństwo podzieliło się na pół. Na tę białą połowę naznaczona przez wysłanników Boga, którzy zapomnieli chyba czym jest religia miłości. I na tę czarną, która obecnie przeżywa żałobę. 

    Nie mam nawet w jednym procencie tyłu traumatycznych doświadczeń ile ma większość z tych kobiet, które miały odwagę wyjść na ulicę. Nie mam tyle odwagi by pójść z nimi. Nie mam nawet nic czarnego w swoim domu, co mogłabym ubrać. Prócz jednego czarnego szlafroka należącego do mojego chłopaka. Chłopaka, który nigdy mnie do niczego nie zmuszał i który zawsze rozumiał czym jest moje ciało. Moją decyzją. Tak naprawdę nie wiem czy kiedykolwiek zechcę mieć dzieci. Czy ta chęć przezwycięży strach jaki jest w tej chwili. Nie wiem. Wiem jednak, iż chciałabym od miejsca w którym żyje trochę więcej bezpieczeństwa i empatii. Tak naprawdę mam ogromne szczęście żyjąc takim życiem, z takim człowiekiem. Szczęście którego wiele z nas nie ma. Ale wiecie nie na szczęściu opiera się pewność, że jest się częścią społeczeństwa, i że nasza obecność faktycznie coś znaczy. 

    Chciałabym tak naprawdę z pokorą wesprzeć wszystkie kobiety, które są na tyle silne by krzyczeć. By wyjść na ulicę i nie bać się starcia z policją. Drogie panie pokazujecie siłę jakiej nigdy jeszcze nie widziałam. Jesteście w całym kraju. Wkurwione. A jak wiadomo mało co wkurwioną kobietę zatrzyma. Mam też słowo dla panów, którzy również wspierają cały protest. Panowie jesteście wielcy, walcząc o swoje kobiety. 

    Na koniec chciałabym tylko powiedzieć, że pewnie jak wiele z nas miotam się między chęcią rozwalenia całego tego systemu, a konsekwencjami tej rozwałki. Czy po tym wszystkim będzie jeszcze bardziej czarno-biało? Czy może wreszcie skończy się podział na my i wy? Na to co dobre i złe, błogosławione i nie. Mam w sobie wiele zarzutów do tego państwa, do kościoła, do niektórych obywateli którym ktoś kiedyś poskąpił empatii. Ale to nie jest miejsce na te zarzuty. Zresztą nie jestem najlepszą osoba by je wygłaszać. Myślę, że dużo lepiej słychać je teraz na ulicach, głosami tysięcy ludzi w całej Polsce. Mogę tylko powiedzieć: Dziękuję. Za wasz głos który mam nadzieję nie zostanie stłumiony.

#StrajkKobiet

Czytaj więcej »

Skóra i kości

lipca 14, 2020

Skóra i kości

     

      Idąc do pierwszej klasy podstawówki ważyłam raptem szesnaście kilo. Szesnaście kilo – ciężko wyjaśnić ile to jest, ciężko przeliczyć, porównać. Szczególnie jeśli chodzi o dziecko. Można powiedzieć, że byłam lekka jak piórko, za lekka, za mała, zbyt koścista. I tak zostało. Mimo iż nie mam już wcale metra dwadzieścia i nie ważę tamtych szesnastu kilo.

      Moja historia jest chyba całkiem prosta, po prostu zawsze byłam chuda i mało co chciałam jeść. Nie ma w tym winy moich rodziców, dziadków czy kogokolwiek. Zwyczajnie nie jadłam za bardzo. Aż pewnego dnia jeden mądry lekarz postanowił mnie zastraszyć i powiedział, że jeśli nie zacznę zamknie mnie w klinice na pół roku, ze stwierdzoną anoreksją. To był naprawdę znakomity lekarz... Nie wyobrażam sobie, co bym zrobiła, gdyby mojej ośmioletniej córce ktoś powiedział, że zamknie ją na pół roku w klinice, wpisując w papiery ciężką chorobę, o której ona nawet nie miałaby pojęcia. Tak, mając osiem lat nie wiedziałam co to za dziwna i straszna choroba, nie przeszło mi przez myśl, że gość sądził, iż nie jem, bo chcę być chuda. Jakby nie. Nie jadłam bo nie lubiłam wielu rzeczy. I z uporem małego osiołka nie jadłam ich dalej. Choć decydowanie zaczęłam jeść więcej. I znów nie dlatego, że byłam głodna, chciała, czy lubiłam. Nie. Dlatego, że paraliżował mnie okropny podskórny strach, iż kiedyś ktoś zabierze mnie rodzicom i zamknie w szpitalu. Może nawet na dłużej niż pół roku.

      To nie był jednak jedyny świetny lekarz jakiego spotkałam na swojej drodze. Bo mimo, iż znacznie przybrałam na wadze, zawsze, w każdej chwili swojego życia byłam chuda. Najpierw byłam po prostu wychudzonym dzieckiem, potem kościstą nastolatką, wreszcie jestem taką samą kobietą, za chudą na standardy tego świata.

      I jak się okazało po dwunastu latach dopiero, to nie jest moja wina. Nareszcie jakiś czas temu ktoś dał mi diagnozę wykluczającą cześć jedzenia z mojej codziennej diety. Akurat tego jedzenia którego nigdy specjalnie nie lubiłam, a do którego cały czas byłam zmuszana. Problem polegał na tym, że to wszystko przyszło o dwanaście lat za późno. Że pewne rzeczy są już nieodwracalne, że jednak ten uparty dzieciak miała rację i może gdyby jadł to co chciał, teraz mógłby jeść w miarę normalnie. Bo oto niemal rok temu znalazłam się w punkcie, w którym nareszcie kochając większość jedzenia, zostałam go pozbawiona. Chyba już w sumie na zawsze.

      I z jednej strony może i lepiej bo nie mam już kolosalnych skoków wagi raz w górę raz w dół, z powodu nieodpowiedniego przyswajania pokarmu. Przez kolosalnych rozumiem od kilograma do trzech. Bo kiedy ważysz czterdzieści cztery kilo, każdy kilogram się liczy, a kiedy ci go brak czujesz się jakbyś powoli znikała. Szczególnie, że inni ludzie specjalnie nie pomagają mówiąc ci cały czas, że jesteś zbyt chuda, że może przydałoby się trochę ciałka, że kobieta to musi mieć czym oddychać i na czym siedzieć. Przepraszam, że nie mam, nigdy nie miałam. Ale przez wiele tych słów naprawdę bywało, iż nie mogłam oddychać. I jakby jestem wstanie zrozumieć babcię, która z miłości pakuje mi kolejne rzeczy na talerz, mówiąc że powinnam przytyć, ale mówiłaby to nawet gdybym miała siedemdziesiąt kilo na liczniku. Nie do końca rozumiem za to wszystkich lekarzy, którzy widząc mnie, cały czas mówili mi, że coś jest nie tak. Mając ma myśli o oczywiście, iż to ja robię światu na złość i postanawiam się głodzić. Na moją odpowiedź, że jem przynajmniej sześć pełnych posiłków dziennie uśmiechali się kpiąco pod nosem. Parę razy udało mi się usłyszeć, że jak nie przytyję to umrę samotna, albo że niedobrze komuś jak na mnie patrzy. I nie wiem może was oświecę, może nie ale człowiek będący przez całe życie poza skalą naprawdę zdaje sobie sprawę z tego jak wygląda i ile waży. Nie trzeba go siłą wsadzać na wagę, która mnie osobiście kojarzy się z traumą na niemal każdej kontroli lekarskiej. Nie trzeba mu mówić, że jest za chudy. To nie pomaga, a raczej jeszcze bardziej wkurza, szczególnie jeśli ktoś przez wszystkie lata życia walczy o każdy kilogram.

      I nie czasami nie wystarczy po prostu jeść więcej, lub mniej. Te dwa słowa naprawdę nie są odpowiedzią na wszystkie choroby i zmagania jednego człowieka. A szczerze mówiąc za każdym razem, gdy je słyszę mam ochotę wbić rozmówcy widelec w oko i powiedzieć, że mniej więcej tak leczy się wadę wzroku.

     W tej chwili naprawdę chciałabym osiągnąć tę magiczną barierę pięćdziesięciu kilo, choć jednocześnie zdaję sobie sprawę, że sukcesem jest utrzymanie obecnej wagi i nie pozwolenie jej na kolejny spadek, nie ważne czy to przez stres, czy cokolwiek innego. To jak codzienna walka o każdy kęs jedzenia, który przy restrykcyjnej diecie smakuje czasem jak karton, ale jesz bo gdzieś z tyłu głowy odrobinę boisz się kolejnego spojrzenia z zewnątrz. Osobiście nie pamiętam czasu, gdy nie miałam lekko wystających żeber, albo kości miednicy. Moje kości były ze mną zawsze, czasem bardziej czasem mniej widoczne. Nie zliczę momentów w których starałam się je ukryć, pod nieco zbyt dużym ubraniem, pod męską koszulką, luźnymi szortami. Tak czułam się zdecydowanie wygodniej, zdecydowanie bezpieczniej, tylko czasami jakiś wujek mylił mnie z moim młodszym bratem. Bo jasne przypominam raczej kościstego czternastolatka, aniżeli dorosłą kobietę, szczególnie w luźnych dżinsach. Ale czasem chyba wolałbym być tym właśnie czternastolatkiem, którego nikt nie ocenia. Który może być taki jaki jest i od którego nikt nie wymaga, że będzie miał na czym siedzieć i czym oddychać, jednocześnie odbierając mu ostatni swobodny oddech.

      I nie, nie piszę tego wszystkiego z żalu, mój żal skończył się dawno temu, a ja pogodziłam się z moim wyglądem i całkiem go lubię. Robię to raczej dla rozliczenia, bo mam taki moment, kiedy próbuje wszystkie te ubiegłe chwile pozbierać, dostrzec ich absurdalność i iść dalej. Chciałabym tylko dodać, że jest to dość gorzka refleksja. Bowiem niestety żyjemy w świecie utkanym z ludzkich kompleksów. Świcie, który z niewiadomych przyczyn oczekuje ideału. Świecie uszczypliwych komentarzy i małostkowych pytań, czasem zupełnie obcych, czasem bliskich nam osób, które gdzieś tam zagubiły swoją zdolność powszechnej akceptacji, a zamiast tego starają się wtłaczać wyimaginowane ideały. I to już nie ważne, czy jest to parę kilo w moją stronę, czy też w zupełne przeciwną, zazwyczaj zwyczajnie nie mieścisz się w ideale. Nie tylko piękna, które pal sześć, specjalnie mnie nie obchodziło, ale również w ideale zdrowia. Bo spotkałam zbyt wielu lekarzy, którzy bez wcześniejszego zbadania wkładali mnie w sztywne ramy przestarzałych wykresów, nie widząc nic więcej prócz hardej anorektyczki kłamiącej w żywe oczy, że je.

      Tak więc wzruszyłam się, gdy całkiem niedawno usłyszałam, iż jest mnie w sam raz. Że jeśli kiedyś będzie mnie więcej to będzie wspaniale, ale teraz też jest dobrze bo jestem. I po raz pierwszy od dawna poczułam, że jestem czymś więcej niż skórą i kośćmi, że może gdzieś tam jest jeszcze ciało, którego wielu nie dostrzegało, a które wreszcie poczuło się bezpiecznie.

      I chyba w tym wszystkim nie chodzi już wcale o złych lekarzy, ani o te wszystkie zdania zaostrzone jak igły, a raczej o odrobinę empatii. O której sporo z nas zapomina na co dzień, a która przecież pozwala widzieć w człowieku coś więcej niż mniejszy lub większy worek na kości. Gdyby jej było odrobinę więcej wielu z nas nie bałoby się wchodzić na wagę, nie mierzyłoby obsesyjnie talii i biustu, i nie musiałoby słuchać tak wielu słów zabarwionych na burgundowo.

Czytaj więcej »

To ja

lipca 08, 2020

To ja

     

     Hej to znowu ja, marnotrawna autorka bloga, która wraca po paru miesiącach przerwy. I jasne mogłabym znowu przeprosić i powiedzieć: że studia, że sesja i generalnie, że postaram się teraz bardziej. Ale tego nie powiem, nie tym razem. Bo postanowiłam chyba powiedzieć prawdę, że czuję się wypalona.

      Jakby wiecie ten format działał całkiem nieźle, szczególnie na płaszczyźnie przyjaznej odskoczni od trudów codziennego życia. Na samym początku był miejscem, w którym mogłam wylać swoje żale, podzielić się zabawnymi historyjkami, czy opowiedzieć coś, co właśnie się przytrafiło. Potem pragnęłam dać z siebie coś więcej, podzielić się sobą i swoją miłością, być może zainspirować. I nie twierdzę, iż to wszystko się nie udawało, bo napisałam … felietonów i sądzę, że niektóre z ich są naprawdę niezłe. Problem w tym, że nie wszystkie i, że gdzieś po drodze odkryłam, co naprawdę sprawia mi przyjemność.

      Byłam już zabawna, byłam sarkastyczna czasami byłam nawet poważna. Teraz jednak chciałabym być po prostu ważna, nie w sensie sławy czy poklasku. Ale w tym sensie, by mówić o rzeczach nieco ważniejszych, takich które trochę dają nam do myślenia. Tak się składa, że ostatnio dość sporo myślę o różnych rzeczach i w tym myśleniu jest coraz mniej zabawy i sarkazmu, a coraz więcej wyważenia, i odrobiny gorzkiej refleksji. I oczywiście nie zarzucam jeszcze mojej kariery jako nocnego stand-upera, bo śmiech może być doskonałą metaforą, lecz pragnę też chyba czegoś więcej.

      Tak się akurat składa ze dawno temu chciałam opowiadać, ale zamiast to robić zajęłam się pisaniem anegdot. Jasne były zabawne, czasem nawet bardzo zabawne, czasami przekazywały coś więcej. Lecz po tych kilku tekstach, których być może nie pamiętacie, lub być może nie były tak śmieszne, ponieważ musiałam się bardziej do nich przygotować, odkryłam że nie chcę już opowiadać anegdot, a właśnie historie. Które częściej niż śmiech oferują odrobinę refleksji, i które gdzieś tam w sobie niosą odrobinę prawdy.

      Bo wiecie jest chyba tak, że bardzo długo szukałam. Tej cierpliwości, o którą najpierw mi gdzieś tam chodziło. I nie znalazłam jej ani w pełnych sarkazmu opowieściach, ani w bajkach o człowieku niezdarze, któremu co jakiś czas kromka chleba upada masłem na bruk. Chcę powiedzieć, że trochę się pozmieniało. Już całkiem dawno, bo niemal równo rok temu, ale bardzo długo nie umiałam sobie tego poukładać. Układam dopiero teraz, dochodząc do wniosku, iż każda układanka wymaga jednak zmian. Również ta.

      Jeśli zastanawia was to, co się zmieniło... Spokojnie. Wszystko w swoim czasie opowiem. Nie jest to najłatwiejsza historia, jest to raczej ten rodzaj historii, w której pewnego dnia okazuje się, że jednak nie jesteśmy ze stali, ale zamiast się z tym pogodzić uparcie brniemy do przodu, tonąc powoli we własnym wyparciu. I w pewnym momencie to wyparcie wyrzuca nas na brzeg i nie pozwala płynąć dalej, dopóki na nowo nie poskładamy się do kupy. Ja właśnie się staram. I chcę, żeby to miejsce było też częścią moich starań. Moją refleksją i moją transkrypcją z próby zadbania o siebie.

      Pewnie czasem sypnę jakimiś radami, może nawet napiszę zabawną opowiastkę, ale chcę to robić przez pryzmat czegoś większego, czego nie umiem w tej chwili nazwać, a co właśnie zaczynam. Bo widzicie to nie jest tak, że ja skończyłam już iść i teraz nauczę was chodzić. Nie. Ja sama dopiero zaczynam i zapraszam was do wspólnej wędrówki. A stare teksty? Cóż nigdy stąd nie znikną i mam nadzieję, że czasem tak jak ja będziecie do nich wracać. Ja jednak zacznę coś nowego, coś nieco bardziej subiektywnego (choć jasne było już czasem bardzo subiektywnie). Zacznę od tego, że chyba czas przestać się zasłaniać śmiesznym nickiem i czas powiedzieć:

Hej mam na imię Daria. Możesz znać mnie zaledwie od dzisiaj, lub też od dobrych paru lat. Nie ważne. Jestem tu by opowiadać historie. A ty? Dlaczego tu jesteś?

Czytaj więcej »

Wszyscy jesteśmy odrobinę samotni

kwietnia 28, 2020

Wszyscy jesteśmy odrobinę samotni

      Był taki film, w którym Joaquin Phoenix przez ponad dwie godziny, chodzi po mieście w różowej koszuli. Na nosie ma okulary, pod nosem nieco dziwacznego wąsa, a spogląda na wszystko przenikliwym spojrzeniem swoich niebieskich oczu. Przemierza kolejne ulice, w blasku wieczornych latarni i w blasku ciepłego światła. A wszystko co widzimy wydaje się piękne. Jednak pośród tych pastelowych kolorów, rozbłysków promieni słonecznych, plaż i cudzych miłosnych listów, dostrzegamy że Joaquin Phoenix jest odrobinę samotny.

      Z jednej strony: jak mógłby nie być, pisząc "kocham cię", za innych ludzi, samemu nie mając do kogo napisać? Z drugiej: jak mógłby, mając z oknem tak cudowny widok? Mniej więcej tym jest samotność w "Her" widokiem, na który patrzymy przez te dwie godziny. Widokiem, którego nie dostrzegamy na co dzień. 

      Jest zawsze tam, gdzie główny bohater spogląda, tym swoim tęsknym wzrokiem, pełnym melancholii. Nie istotne, czy jest wówczas radosny, czy smutny, jest sam, czy akurat ktoś prowadzi z nim konwersację. Na mgnienie chwili zapobiega jej Scarlett Johanson, swoim seksownym głosem. A jednak nawet podczas tych rozmów, między człowiekiem, a czymś więcej niż programem, nadal czujemy samotność. Jest jak drzazga, która wbiła się w ciało bohatera, dawno, dawno temu. I została przez niego wchłonięta. Phoenix może się uśmiechać, może się śmiać, a jednak kładąc się do łóżka wieczorem, z tym właśnie uśmiechem na twarzy, wciąż jest odrobinę samotny.

      I z jednej strony nie chcemy już patrzeć, bo jakoś tak podskórnie czujemy, w jaki sposób to wszystko się skończy. Mniej więcej tak samo jak się zaczęło. Widokiem na samotność.

      Tym samym, który widzimy codziennie, nie ważne czy jesteśmy w pracy, szkole, czy tramwaju. Nie ważne ilu otacza nas ludzi. Samotność jest z nami cały czas - a przynajmniej tego nauczył nas Scorsese.  Samotność składa się z okruchów, tak małych, że czasem ich nie dostrzegasz. Możesz być na tej głośnej imprezie u Gatsby'ego , możesz mieć teatr pełen widzów, czekających na twoją sztukę, albo akurat zabawiać się gdzieś z Margot Robbie, a jednak ona wciąż gdzieś tam będzie. Będzie naszym widokiem, na wszystko to co jest poza ludźmi. Czasami ten widok może być piękny, znacznie częściej jest smutny, a najczęściej jest porostu zwyczajny. Codzienny. Jak poranna kawa, jak płatki, które akurat zjadłeś na drugie śniadanie, jak kolorowe skarpetki wkładane na noc, by nie marzły ci stopy.

      Jest chyba tym wszystkim, co jest nam najbliższe, ukryte głęboko w sercach i myślach, a czego jednocześnie nam brak. Nie ważne czy jest obok czy nie. Możesz tak dobrze pamiętać te wakacje u babci, sześć lat temu, podczas których miałeś zdarte kolano, a jednak czujesz brak i samotność. Bo tego drzewa z którego spadłeś już nie ma, zostało inne. Całkiem podobne, ale jednak inne. O to drzewo nie opiera się już chuda trzynastolatka, a młoda kobieta mają czasem problem z tym, że coś się skończyło.

      Samotność jest więc tym wspomnieniem, którego nigdy nie zamierzałeś się pozbyć, bo jest zwyczajnie zbyt dobre. I w oparciu o nie uparcie filtrujesz wszystko, co teraz dostrzegasz. Dlatego rzeczywistość ma czasem sprane barwy, a teraźniejszość smakuje popiołem. Dlatego pod teraźniejszością kryje się samotność. Szczególnie teraz. Gdy nic nie jest tak dobre, jak było kiedyś. Wszystkie wiadomości podszyte są nutą niepokoju, cztery ściany zaczynają przypominać więzienie, a rozmowy na dłuższą metę możemy prowadzić tak, jak Joaquin Phoenix.

      Na dobrą sprawę nie ważne jak bardzo seksowny głoś ma Scarlett Johanson po drugiej stronie. I tak jesteśmy odrobinę samotni.

Czytaj więcej »

W poszukiwaniu autentyczności

marca 27, 2020

W poszukiwaniu autentyczności

Czy szczególne okoliczności mogą usprawiedliwić
postępowanie sprzeczne z podstawowymi zasadami etyki?

       Nie wiem. Bo chyba nikt nie wie. I w pewnym sensie tak właśnie można by zakończyć próbę zmierzenia się z pytaniem tak trudnym, jak to powyższe. Z pytaniem wywołującym dyskusję, w której zawsze znajdzie się ktoś, kto wyjdzie z niej niezadowolony, trzaskając drzwiami.
        Z pytaniem, którego sens ulatuje gdzieś w eter, zaraz po tym jak zdamy sobie sprawę z tego, że starogrecka etyka – traktat o obyczajach Arystotelesa, oscyluje gdzieś całkiem niedaleko platońskiego ideału, który gonił za doskonałością. Etyka wygląda czasem jak ułożona arystokratka, jak wysoka panna pewna swojej moralności, będąca punktem odniesienia dla nas wszystkich, co do tego jak żyć, by żyć właściwie. I oczywiście bez etyki świat spłonąłby gdzieś między upadkiem Rzymu, a Rewolucją Francuską, i pogrążywszy się w chaosie, i rozpuście prawdopodobnie nigdy by się nie odbudował. Bo każdy wielki bohater nosi w sobie prawość, żołnierz odwagę, a przywódca ład i porządek, a etyka snuje się za tym wszystkim jak cień całej ludzkości, automatycznie przyrównywana i utożsamiana przez nas z dobrem. Jedynym co odróżnia etykę Kaliguli, Czyngis-chana  i Hitlera są czasy, jedynym co czasem ją usprawiedliwia są okoliczności.

       I to pytanie o okoliczności wydaje się szczególnie śliskie, niemal tak samo nieoczywiste jak to o koniec wszechświata. A odpowiedź na nie skrywana jest gdzieś między kolejnymi, jednostkowymi przypadkami, które moglibyśmy analizować wedle jedynie naszej własnej etyki, która nie oszukujmy się, nie jest z kryształu, czy szkła. Nie ma jednej odpowiedzi. Nie jest ona czarna, lub biała. Nigdy nie brzmiała: „Tak”, lub „Nie”. Odpowiedzią jesteśmy my sami.

      Bo to człowiek właśnie w swym największym dziwactwie, z jednej strony uporczywie trzymając się prześcieradła w które owinięty był mały Jezus, z drugiej zafascynowany jest wszystkim tym co na tym prześcieradle zostawiło swoje czarne ślady. Co zdaje się być trochę bliżej nas, a jednocześnie nie chcielibyśmy mieć z tym czymś, absolutnie nic wspólnego. I kiedy ta górnolotna, głoszona z ambon etyka mówi nam jak mamy żyć, my coraz częściej odwracamy się ku czemuś innemu. Ku autentyczności.

       I może właśnie szukając autentyczności zaczniemy czytać „Lolitę”. I podczas czytania będziemy jednocześnie nienawidzić i kochać. Nienawidzić będziemy głównego bohatera za jego, z pewności chorą, miłość do dwunastolatki. Kochać będziemy to uczucie, na wskroś autentyczne, jednocześnie podszyte czymś moralnie złym. Nawet gdybyśmy chcieli przestać nie możemy, bo w pewien sposób rozumiemy to, co się dzieje na kolejnych kartkach książki. Zaczynamy więc usprawiedliwiać. Okolicznościami.

       Okoliczności będą zatem jak karta „Reverse” w UNO. Obraca te wszystkie niewygodne pytania: o dobro, zło, moralność, zasady i granice, przeciwko twojemu wrogowi, w tym wypadku etyce. W zależności od tego z czym się spotkamy, i którą z tych historii, podobnych do „Lolity” zrozumiemy, będziemy używać tej karty, tak by samemu pozostać bezpiecznym. Obiektywność umiera. Źle. Umarła już na początku tego pytania. Zamiast niej pojawia się zrozumienie.

       To samo zrozumienie o którym pisze Gruziński w „Innym świecie”. Zrozumienie którego przyjaciel bohatera szuka u niego, gdy opowiada mu o wydarzeniach, mających miejsce podczas wojny. Wojny, którą oboje przeżyli, oboje pamiętają i której realia rozumieją. A przynajmniej taką nadzieję miał opowiadający. Historia w której antagonistą okazuje się być ten właśnie przyjaciel, nie czterech Niemców, zapewne niewinnych, skazanych za tę niewinność na śmierć, nie wprawia nas wcale w tak wielkie zdumienie. O dziwo. Ale przecież takie były czasy. Takie były okoliczności. Powinieneś rozumieć, nie tylko ty bohaterze, ale również ty, czytelniku, że w tamtych czasach trzeba było wybierać. Między śmiercią jednego człowieka, a śmiercią czwórki Niemców. Tych samych, którzy mordowali tysiące. A może właśnie nie do końca.

       Bo niezależnie od tego jak wyglądają okoliczności i jak prezentuje się świat, tylko od nas, jako od ludzi, zależeć będzie czy odnajdziemy w sobie zrozumienie. Czy postanowimy uniewinnić naszego rozmówcę i dać mu rozgrzeszenie, czy tak jak główny bohater, wstaniemy z łóżka, nie patrząc mu w oczy i podejdziemy do okna. Odwróceni plecami do pokoju będziemy czekać, aż wyjdzie z naszego życia.

       Takich historii jest więcej. Znacznie więcej. Pisane przez życie w różnych czasach, fascynują nas tym bardziej, jeśli zostaną przeniesione na karty książki, lub srebrny ekran kina. Zazwyczaj wywołują szok, czasem zniesmaczenie, ale raz na jakiś czas bywa że zaczynamy współczuć. Szczególnie jeśli zdamy sobie sprawę z tego, że coś wydarzyło się naprawę.

       13 października 1972 roku. Samolot Fairchild FH-227, należący do Urugwajskich Sił Powietrznych i przenoszący na swym pokładzie drużynę rugbystów, wraz z członkami ich rodzin rozbił się w Andach. Pasażerowie, którzy nie zginęli bezpośrednio wskutek zderzenia z górą, zmuszeni byli przeżyć 72 dni w bardzo trudnych warunkach – na wysokości ponad 3600 metrów nad poziomem morza, w niskiej temperaturze i bez żywności. Ta opowieść wydaje się znajoma. Na tyle znajoma, że większość z nas przypomina sobie film Franka Marshalla z Ethanem Hawkiem w roli głównej. Choć może to nie do końca on był głównym bohaterem, w historii o garstce ludzi mierzącej się z pytaniem: czy jedząc drugiego człowieka, nadal pozostaną ludźmi? Wolisz zginąć, czy zjeść swojego znajomego, którego szczerze mówiąc nie darzyłeś jakąś szczególną sympatią. Czasem cię wkurzał, czasem bywał upierdliwy i trochę szkoda, że zginął, ale... Ale masz wybór. Zjeść go, lub zginąć samemu, śmiercią niewątpliwie gorszą i dłuższą niż ta gwałtowna, którą on wygrał na loterii.

Czy katastrofa lotnicza jest wystarczającym powodem by usprawiedliwić kanibalizm? Nie wiesz. A jednak rozumiesz tę chęć czysto biologicznego przetrwania, która spycha moralność gdzieś na sam skraj świadomości i jednocześnie pozwala utrzymać człowieka przy życiu. Również temu czysto biologicznemu. Życiu, którego na co dzień, będąc cywilizowanymi ludźmi wstydzimy się ponad miarę, i którego wstydliwe aspekty zdegradowaliśmy do sfery tabu. A mimo to rozumiemy i współczujemy komuś, kto żeby przetrwać jako człowiek, na krótko musiał stać się zwierzęciem.

       I może ten świat zwariował, ale ciężko jest ukryć fakt, że ''kręcą'' nas takie historie. Niemal tak mroczne jak opowieści o duchach snute podczas obozowego ogniska, jednakże dużo bliższe prawdy, nawet jeśli zostały zmyślone. Mniej więcej taki właśnie jest „Joker” Todda Phillipsa.

       Nie jest jedynie psychopatą, mordującym przypadkowo napotkane na ulicy osoby, ściganym przez faceta w czarnym trykocie i ostatecznie przegranym w swej makabrycznej wojnie. Phillips opowiada nam historię mężczyzny pokonanego przez własną chorobę, wykluczonego i samotnego. Bez przeszłości i bez przyszłości. Mężczyzny, który zwariował niejako przez społeczeństwo, który zabija nieprzypadkowe osoby w metrze i który będąc ściganym przez własne szaleństwo, stał się gdzieś tam po drodze symbolem. Bohaterem. Nie dla bogatych i potężnych, ale właśnie dla tych, którzy nie mają nic, prócz woli przetrwania. Joker Phillipsa ma imię – Artur. I po raz pierwszy w tej opowieści jest człowiekiem, a nie potworem. Oprawcą jest Gotham, ciasne i nienawistne miasto, w którym nie ma miejsca na słabeuszy. Miasto osacza, przytłacza i przeraża głównego bohatera, z wolna potęgując jego chorobę. Chorobę istniejącą naprawdę, która więzi ludziom śmiech w gardłach i nie pozwala przestać chichotać, nawet gdy w oczach pojawiają się łzy.

       Raz za razem, podczas seansu Artur pyta: co się stało z tym światem? Gdzie podziała się empatia i dlaczego dobro jest jedynie walutą w transakcji o fotel burmistrza? Pyta o to wszystko jeszcze zanim przywdzieje swój czerwony garnitur i zbyt duże buty. Nim na jego twarzy pojawi się sztuczny, wymalowany czerwoną farbą uśmiech. Problem polega na tym, że ludzie zaczynają słuchać dopiero w momencie, gdy posyła on kulkę jednemu z najbardziej wpływowych ludzi Gotham. Na żywo i na antenie telewizyjnego show. To właśnie wtedy czujemy żal. Nie dla ofiary, a dla mordercy. Samozwańczego mściciela. W świecie, w którym etyka jest tylko papierowa i od dawna zadrukowana dolarem.

      Odpowiadając na pytanie: czy okoliczności mogą usprawiedliwiać to, czego zazwyczaj nie da się usprawiedliwić? Nie wiem. Wiem natomiast, że to nie one są kluczowe w tym wszystkim. Zagadnienia dotyczące etyki nie zostały rozwiązane ani przez filozofię, ani przez religię i praktycznie codziennie staramy się usprawiedliwiać nasze lepsze, lub gorsze wybory. To, czy ktoś zastanie przez nas rozgrzeszony, zależy jedynie od naszej indywidualnej wrażliwości i zrozumienia. Jednak współcześnie coraz częściej zdarza nam się brodzić w historiach wykraczających poza to, co zazwyczaj wypada. Szukamy prawdziwej miłości, w opowieści o skrajnej fascynacji nieletnimi dziewczynkami. Szukamy wydarzeń, które wywołają w nas jakiekolwiek emocje, podczas gdy reszta świata zaczyna przypominać miałką papkę. Wreszcie, szukamy ludzi, z krwi i kości, którzy czują coś więcej niż tylko zadowolenie na myśl o kupnie kolejnej pary butów. W poszukiwaniu autentyczności z wolna zapuszczamy się coraz bardziej w stronę tej cienkiej granicy, między tym co etyczne, lub nie. I być może za jakiś czas okoliczności będą tylko pretekstem, do tego by poczuć coś więcej niż z pozoru oferuje nam życie. Możliwe, że w swej pogoni za prawdą, pewnego dnia to my będziemy potrzebować rozgrzeszenia. Ale czy wtedy pomogą nam okoliczności? 

PS: I dlaczego takie pytania stawiane są licealistom?

Czytaj więcej »

Życie to nie tylko praca domowa

listopada 01, 2019

Życie to nie tylko praca domowa

" Z czym chciałbyś zdążyć przed śmiercią? Nie masz listy celów do osiągnięcia,
zanim kopniesz w kalendarz? Zastanów się: czego chciałbyś doświadczyć,
spróbować, zaznać, zanim umrzesz? Taki spis to przeciwieństwo pracy domowej."

~ Regina Brett "Mów własnym głosem"

      Ostatnio trochę chorowałam. Nie na katar i gardło, ale też nie tak żeby zacząć się bać o następny dzień. Jednak chodzenie po lekarzach i laboratoriach, dieta, i testy, mają w sobie coś takiego, że postanawiasz trochę bardziej o siebie zadbać. W tym o to, jak wygląda twoje życie. Bo życie, to nie tylko praca domowa, którą musimy odrobić. To śmiech i łzy, doświadczenia, i przygody. To zabawa, jeśli tylko sobie na nią pozwolimy, nawet w tych dniach, gdy pozornie nie mamy na nią czasu.

Czasem myślę sobie, że moja lista celów jest tak długa i nierealna, że braknie mi życia, żeby zrealizować je wszystkie. Ale przecież od tego mam czas, żeby próbować. 

      Zawsze chciałam zdać dobrze maturę, mieć psa, pojechać do Rzymu, czy zakochać się bez pamięci. To ostatnie udało mi się wyjątkowo dobrze. Spróbowałam też pracy w bibliotece, pomogłam paru osobom i dostałam się na wymarzone studia, choć nie takie, o jakich marzyłam w pierwszej chwili. Mam wspaniałą rodzinę, prawdziwą przyjaciółkę i wreszcie mam z kim chodzić do kina, i kogo przytulać w nocy. Wydałam pierwszą książkę, skrupulatnie prowadzę bloga. Ale marzę jeszcze o tylu rzeczach... 

      Chciałabym skończyć studia, również te dziennikarskie. Spróbować pracy w gazecie, bądź w radiu. Rozwijać swój warsztat, wydać kolejne książki, pisać częściej i mieć więcej czasu na wymyślanie coraz to lepszych historii. Chcę również nakręcić swój własny film, napisać scenariusz, albo piosenkę. Wydać tomik wierszy lub opowiadań. Podszkolić się w malowaniu, grze na harmonijce ustnej oraz w jeździe na deskorolce. Chciałabym nauczyć się tańczyć jakiś klasyczny taniec, poznać parę kroków baletowych, zaśpiewać na żywo, zacząć czytać komiksy i nadrobić filmowe klasyki. 

Marzę o wyprawie na Islandię, o zwiedzaniu Pragi, o spotkaniu lamy na żywo i możliwości pogłaskania jej. Zobaczeniu muzeum Van Gogha, albo Sherlocka Holmesa, podziwianiu starożytnej mumii i szkieletu olbrzymiego dinozaura. O spaniu pod gwiazdami, tańcu w deszczu, skakaniu po kałużach z przezroczysta parasolką, tak bym mogła widzieć spadające krople oraz o wędkowaniu. 

Chcę nauczyć się włoskiego, spróbować swoich sił w pływaniu i zasmakować kuchni meksykańskiej, lub indyjskiej. Spędzić letni dzień na leżeniu na łące i patrzeniu na chmury, polecieć balonem, albo nadać imię gwieździe. Chciałabym odwiedzić plan filmowy, zrobić sobie tatuaż, uratować psa ze schroniska i dać mu nowy dom. Właśnie dom... 

Marzę o pięknym ślubie, dzieciach i starym domku na wsi, który będę mogła odremontować. O własnym zacisznym miejscu, spokojnej pracy, rodzinnym cieple i własnej bibliotece z ogromnym globusem, i jeżdżącymi dorabiani. Również o tym, by już zawsze budzić się i zasypiać obok mojego męża. Chcę być odważniejsza, mieć więcej cierpliwości, nie przejmować się pierdołami i mniej stresować. Nie zapominać o tylu rzeczach, udzielać dobrych rad oraz pomagać. Chciałabym spędzać więcej wieczorów pod kocem i z kubkiem gorącej czekolady. Częściej piec ciasteczka, dbać o siebie, zdrowiej się odżywiać i częściej badać. 

Na prezent poproszę ciepły szalik, bilet na festiwal filmowy, lub spotkanie autorskie (szczególnie z Brandonem Mullem, albo Reginą Brett). Zabierzcie mnie na musical, operę, balet, czy też do planetarium. Marzę o wielu romantycznych wieczorach, zwiedzaniu Zamku Czocha oraz o hamaku w którym mogłabym czytać, również klasyki, jak Tołstoj, albo Jane Austin. Chcę przeczytać wszystkie książki Agaty Christie, obejrzeć wszystkie filmy Wesa Andersona i wymazać z pamięci piątą część "Piratów z Karaibów". Chciałabym organizować ogniska w ogrodzie, by móc opowiadać na nich historie. Spróbować swoich sił w Masterchefie, mieć najładniejszą sukienkę na imprezie, albo kupić sobie ładną bieliznę i chodzić w niej cały dzień po domu. 

      Moim marzeniem jest życie, które zamiast nudy, ma wiele przygód i niespodzianek. Które nie gna jak pociąg pośpieszny i ma dla mnie zaplanowane chwile wytchnienia. Chcę życia, którym mogłabym się cieszyć oraz dzięki któremu będę uśmiechać się każdego dnia. Życia wypełnionego przez bliskich i ukochanych. Ale też pełnego pragnień. Takich do spełnienia...

Czytaj więcej »

Po raz kolejny... Dom

października 13, 2019

Po raz kolejny... Dom

" Dom to oglądanie księżyca wschodzącego nad szałwią i towarzystwo kogoś,
kogo możesz przywołać do okna, żebyście obejrzeli to razem"

~ Stephen King "Dallas'63"

      Jesienne noce są chłodne. Nie tak, jak te zimowe, które czasem przeszywają człowieka lodem. Ale jednak. Czujesz to zimno szczególnie w środku nocy, stąpając boso po kaflach, w drodze kuchni, albo gdy kołdra na chwilę ześlizgnie Ci się na podłogę. Jest jednak coś takiego, w tych niezbyt przyjemnych, jesiennych nocach, co sprawia, że je uwielbiam. Mianowicie: para silnych ramion należących do mojego męża, które łapią mnie w talii i przyciągają do siebie, za każdym razem, gdy robi mi się zimno. Czuję się wtedy jak niewielka maskotka, schowana w bezpiecznym i ciepłym schronie z kołdry i serca, które zazwyczaj bije nieco spokojniej niż moje. Czuję się jak mały lis zwinięty w kłębek, jak najznakomitszy pączek w czekoladzie, a wreszcie jak ktoś, kto odnalazł dom. 

      I nie chodzi mi o ten należący do moich dziadków - znajomy, kochany i pełen sentymentu. I nie ten rodzinny - w którym zawsze mam swój kąt i swoje łóżko. Ale mój dom. Nasz dom. 

      Dom, w którym codziennie budzą mnie leniwe promienie porannego słońca i gdzie usypia mnie blask pobliskich latarni. Gdzie codziennie jem płatki z mlekiem na śniadanie i oglądam "Jednego z dziesięciu" do kolacji. Dom, w którym biorę wieczorny prysznic, czytam dobrą książkę i piję gorącą czekoladę. Gdzie zawsze czeka na mnie ktoś, kto za mną tęskni. Kto przytula mnie za każdym razem, gdy mnie zobaczy, całuje w usta na pożegnanie i życzy miłego dnia. Kto śmieje się z moich opowieści, droczy się, łaskocze mnie w stopy, a czasem dla żartu klepie po tyłku. Odgrzewa dla mnie obiad, zmywa wieczorem naczynie i sprawdza czy pod łóżkiem nie ma potworów. 

      Kocham nasz dom, w którym zawsze obecna jest moja i Twoja miłość skarbie, Gdzie czuję Twój zapach, widzę Twój uśmiech i słyszę głos, za każdym razem tak samo piękny. Nie ważne, czy szepczesz mi do ucha, czy wołasz, bym szybko podbiegła do okna w kuchni, zobaczyć śmiesznego psa. Długo marzyłam o tym, by móc codziennie zasypiać i budzić się obok Ciebie. By rano patrzeć w Twoje zaspane oczy. Aby nie musieć już pisać dobranoc i by móc pocałować Cię na dzień dobry. 

      Teraz pijemy razem poranną herbatę, a nasze buty stoją obok siebie w jednym przedsionku. Każde z nas ma swoje krzesło przy stole, miejsce do nauki, swoją stronę łóżka. Ja mam obrazy i przybory do malowania. Ty gazety piłkarskie i plakat z Fight Clubu. Ale oboje mamy dom. 

      Mnie go brakowało. A Tobie? 

Czytaj więcej »

Nie umiem już pisać opowiadań

września 17, 2019

Nie umiem już pisać opowiadań

      Czasami chciałbym napisać coś naprawdę niezwykłego. 

Przeczytałam tak wiele książek, pełnych tak wielu cytatów, które nie tylko ukształtowały mnie jako człowieka, ale nadal wpływają na moje życie. Dlatego, za każdym razem sięgając po kartkę i długopis, marzę o słowach tak wielkich, jak te Umberto Eco... Poruszających, jak te Erica Emmanuela Schmitta, prawdziwych, jak słowa Reginy Brett, magicznych, niczym te Brandona Mulla i ekscytujących, jakby wyjętych ze świata Ursuli Le Guin. Ale za każdym razem, gdy próbuję przelać na papier coś podobnego, zamieram w bezruchu. 

      Słowa nie płyną już jak dawniej, a ledwo potrafię je wykrztusić. Historie, które mam w głowie i które nawiedzają mnie we snach nie mogą wydostać się poza ramy mojej własnej wyobraźni.

Bo chciałabym, żeby każde zdanie było idealne, by trzymało w napięciu i prowadziło do łez. Żeby zostawało w pamięci i skłaniało do myślenia, na długo po tym jak je przeczytasz. Żeby zawładnęło twoim sercem...

      Tyle że, kwadratowe zdania i kanciaste słowa raczej szybko ulegają zapomnieniu, tonąc w spokojnym morzu szarości. I to, co miały wzburzać raczej usypiają, a ja kończę opowieść po jednym, góra dwóch rozdziałach. I zastanawiam się, gdzie podziała się frajda, którą czułam niegdyś, zagłębiając się w każdej wymyślonej przeze mnie historii.  

      Utonęła. W zbyt wielkich oczekiwaniach i zbyt wybujałych ambicjach. Ponieważ od zawsze marzyłam o tym, by zostać pisarką. By porywać daleko i wysoko w przestworza ludzkie dusze, tak samo jak moją nie raz porwał nie jeden autor. A kiedy wreszcie udało mi się coś stworzyć - zamilkłam. Przerażona tym, jak wielki może mieć to wpływ na moje przyszłe i teraźniejsze życie. Jak bardzo zachwieje to moją spokojną egzystencją oraz jak wielka ciąży na mnie odpowiedzialność. Bo pisanie książek, to ogromna odpowiedzialność. 

      Od tej pory milczę. Trochę przygnieciona sławą i geniuszem innych pisarzy, trochę przestraszona. Boję się zarówno porażki jak i sukcesu. I teraz opowiadania nie przynoszą mi już takiej satysfakcji. Nie uciekam w świat mojej wyobraźni tak często, jak jeszcze kilka lat temu, ponieważ zewnętrzny świat nie przeraża mnie już tak bardzo. A jednak czasem brak mi tego, że stojąc w pustym pokoju potrafiłam wykreować niesamowitą rzeczywistość, najczęściej przepełnioną magią. 

      Dziś doświadczam więcej magii w tej rzeczywistości, twardej i stałej, dlatego chyba brak mi jej w głowie. Brakuje w niej również słów, które byłyby odpowiednie do opisania czegoś, co jest piękne, a zarazem ekscytujące. I wyciągam je z ust wielkim pisarzom, podczas gdy powinny być moje. Może nie będą tak idealne jak bym chciała, ale przecież nie można mieć wszystkiego od razu. 

      Przeczytałam dziś niezwykle mądry felieton, o tym jak wielką wagę ma nasze słowo pisane i o tym, że nigdy nie powinniśmy tonąć we własnych wymaganiach. A mnie chyba ostatnio się to przytrafia. I zamierzam się zreflektować, poprawić. Być może nawet zawalczyć znowu o moje stare marzenia, które zakurzone i poszarzałe leżą gdzieś w głębi mojej głowy. Bądź co bądź o marzenia warto jest walczyć.

Czytaj więcej »

Marine Band

września 01, 2019

Marine Band

" Wszystko co potrafię, to być mną, ktokolwiek to jest"

~ Bob Dylan

      Opowiem dziś historię pewnej harmonijki. Nie liczyć się będzie jednak: jak wygląda, jak brzmi, ile kosztowała i, że jest produkowana od 1896 roku, choć niewątpliwie jest to spore osiągnięcie. Opowiem wam o mojej Marine Band. A raczej o tym, co dzięki niej zdobyłam...

      Historia nie jest zbyt długa, a zaczyna się od chęci gry na harmonijce nieco lepiej niż dotychczas i od szalonej decyzji, że pora na nową i lepszą harmonijkę niż Silver Star. Bo nie oszukujmy się w duszy każdego człowieka, który choć odrobinę zauroczony jest muzyką pobrzmiewa chęć doskonalenia się, nawet jeżeli nie grasz na tak szlachetnym instrumencie jak fortepian. Nie każdego na fortepian stać, podobnie jak nie każdy może jeździć najnowszym Ferrari. A ja nawet gdybym mogła, to chyba i tak wybrałabym hulajnogę. Dlatego od pierwszego wejrzenia zakochałam się w nowej harmonijce, o znacznie czystszym brzmieniu niż poprzednia. 

      Niestety nie mogę tego samego powiedzieć o mojej rodzince, która mimo niższej tonacji znienawidziła ten instrument równie mocno, co poprzedni. A przecież nikt nie nauczy się grać w ciągu godziny. Okazało się jednak, że mimo iż ze strony najbliższych doświadczyłam chłodnego przyjęcia, zdecydowanie ciepło przyjęli mnie przyjaciele. Tak naprawdę nie słysząc jak gram, zostali moimi pierwszymi psychofanami, a to bardzo miło mieć takich fanów, szczególnie jak nie jesteś najlepszy w tym co robisz. 

      Lecz dopiero niedawno odkryłam prawdziwą magię Marine Brand, gdy siedząc w domu z moim mężem po raz pierwszy dałam mu spróbować zagrać. I pomimo, że odrobinę się zapowietrzył, to muszę przyznać, że dmuchał z prawdziwą pasją, zupełnie jakby na szali stawiał swoje płuca. I kiedy tak siedziałam, i patrzyłam jak uczy się grać, i jak ja uczę się razem z nim zrozumiałam, że mogę naprawdę fałszować, a on i tak mnie nie zostawi. No chyba, że akurat pójdzie wyjaśnić sąsiadów. 

      Bo właśnie o to chodzi, że nie zawsze musisz grać idealnie. Ważne by było z kim grać, nawet jeżeli czasem oboje nie trafiacie w te dźwięki co trzeba. I w takich chwilach można być naprawdę szczęśliwym. Wystarczy śmiech tej drugiej osoby oraz pewien naprawdę niewielki instrument.

      Wielkie dzięki Marine.

      

Czytaj więcej »

O jedną stronę za mało

sierpnia 17, 2019

O jedną stronę za mało

      Osobiście uważam, że z każdą dobrą historią jest tak, że jest jej o jedną stronę za mało. Pewnie nie raz zdarzyło wam się utknąć na nieco dłużej w jakiejś książkowej serii, i gdy wreszcie zakończyliście ją wraz z ostatnią stroną, poczuliście… No cóż pustkę, krótko mówiąc.

      Jeżeli jesteście ze mną odrobinę dłużej, to wiecie, że książki nie są dla mnie jedynie stertą makulatury. Czytam nałogowo odkąd skończyłam dziewięć lat, więc na tę chwilę mogę pochwalić się ponad dziesięcioletnim stażem. Czytam, bo dobra opowieść jest dla mnie czymś więcej niż spisanymi na kartkach słowami. Czytam, ponieważ kiedyś mnie to uratowało. 
     Będąc w liceum pochłaniałam okołu stu książek rocznie. Nawet w klasie maturalnej. I nie, bynajmniej nie były to lektury, za co najmocniej przepraszam moją kochaną panią profesor. Obecnie jest tego trochę mniej. Może dlatego, że was jest więcej. Ale są również: filmy, seriale, rękodzieło artystyczne, akwarele, gotowanie, studia, praca i mój mąż. Nie mniej jednak, nadal uwielbiam wąchać każdą książkę jaką wezmę do ręki, zupełnie jakby sam zapach przenosił już część historii. 
      No właśnie, pierwsza historia jaką pokochałam, opowiadała o piątce dzieci i „Czymś”, co jak się potem okazało, było Piaskowym Ludkiem, spełniającym życzenia. Zażyczyłam sobie wtedy życia pełnego przygód i niespodzianek, w którym rzecz jasna swoje miejsce miała również magia. I tak już zostało. Mimo skończonych dwudziestu lat nadal potrafię przysiąść w kącie pokoju z dobrą opowieścią fantasy i wyobrazić sobie świat zupełnie inny od tego, jaki mam tu na co dzień. Potrafię rozwinąć skrzydła, toczyć potyczki ze złymi czarnoksiężnikami, uciekać wraz z odważnym łotrem na jego rumaku, zdobywać zakazane skarby, wreszcie walczyć o swoje ideały. 
      Jestem idealistką. I nauczyły mnie tego właśnie książki. Dlatego pragnę idealnego życia, przyjaźni, miłości, tolerancji, zrozumienia i dobra, które zawsze wygrywa ze złem kończąc historię happy endem. Wiem, że nie wszystkie opowieści są właśnie takie, tak jak nie wszystkie marzenia można zrealizować. Ale wierzę, że każda prawdziwa opowieść uczy nas czegoś, choć nie zawsze chcemy dostrzec lekcję jaką ma nam do przekazania. 
      Dlatego czasem warto przeczytać książkę. Nie byle jaką. Warto przeczytać książkę, w której na samym końcu okaże się, że było o jedną stronę za mało...

Czytaj więcej »

Przyjaciel

sierpnia 09, 2019

Przyjaciel

Przyjacielu, jeśli będzie Ci dane żyć sto lat, to ja chciałbym żyć sto lat 

minus jeden dzień, abym nie musiał żyć ani jednego dnia bez Ciebie.

~"Kubuś Puchatek"

      Osobiście sądzę, że ten Milne,

to był całkiem mądry facet. Musiał być, bo inaczej nie powołał by do życia tak mądrego misia. Paradoksalnie o małym rozumku. Jednak mądrość Kubusia Puchatka nigdy nie kryła się w głowie, a w sercu, które moim zdaniem nie było tylko z pluszu.

      Bo chyba każde z nas szukało kiedyś przyjaciela. Czasami nawet więcej niż raz i bynajmniej nie ze względu na jakąś nienasyconą rządzę posiadania wielu przyjaciół, a raczej dlatego, że nasi towarzysze od czasu do czasu zostawiali nas samych sobie. Tak, przez wiele lat bezskutecznie szukałam mojego, prawdziwego kompana. Takiego, który wysłucha mnie zawsze, nie ważne czy będzie to środek dnia, czy środek nocy. Takiego z którym mogłabym się śmiać, ale i który potrafiłby mnie pocieszyć, gdy płaczę. Wreszcie takiego, przy którym czułabym się bezpiecznie, nie musząc martwić się o to, iż pewnego dnia zostanę sama. Teraz mam wielu znajomych i wielu przyjaciół. Nie powinnam ich segregować na lepszych i gorszych, więc powiem raczej, że jedni są mi bliżsi od drugich. Jednym mogę zdradzić prawie wszystko, podczas gdy innym stawiam zimne piwo i wyciągam karty. Ta czasem drobna różnica polega na oddaniu. 

      Zbyt wiele razy myliłam już przyjaźń z jednostronną relacją polegającą na moim oddaniu. Na tym, że ja starałam się z całych sił i byłam przy kimś zawsze, gdy tylko mnie potrzebował. A potem nadchodziła nuda. Bo z jakiegoś powodu po roku, czy dwóch nie wystarczasz. I wtedy czujesz się jak porzucona zabawka, której dawny właściciel oderwał ucho. Tak na wszelki wypadek. Żeby ktoś inny nie podniósł cię z ziemi. 

      Dawno temu miałam wrażenie, że ludzie rozerwali mnie na strzępy. Że został tylko potargany korpus, leżący na brudnej ziemi. Na całe szczęście znaleźli się inni, podnieśli mnie i każe z nich przyszył mi z powrotem każdą utraconą część. Największą przyszył mój mąż. Za co powinnam szczerze podziękować. Ponieważ prawdopodobnie, na samym początku, byłam bardzo oporną maskotką, która bała się zaufać. 

      Dziękuję mój przyjacielu za to, że zechciałeś mnie oswoić mimo konsekwencji i za to, że ci się udało. Bo nigdy nie znalazłabym już kogoś takiego jak ty, kto sprawiłby, że chcę żyć sto lat minus jeden dzień. 

PS. Do wszystkich zepsutych zabawek. Nigdy nie jest za późno by naprawić urwane ucho. Jest tylko jeden haczyk. Potrzebujesz drugiego człowieka. Potrzebujesz zaufać. 

Czytaj więcej »

Poradnik

czerwca 11, 2019

Poradnik

      Mężu,

      Pisałam już raz o odwadze, ale nigdy jeszcze nie pisałam o Twojej, a jest największa ze wszystkich, jakie kiedykolwiek spotkałam. Za każdym razem, gdy jesteśmy sami i gdy mogę patrzeć w Twoje oczy, widzę ją. Widzę jej tak wiele, że bez wątpienia mógłbyś robić rzeczy wielkie. Może gdybyś żył w innych czasach i w innej bajce, potrafiłbyś zawalczyć, i zdobyć za pomocą tej odwagi oraz miecza świetlnego jakaś planetę. Tylko, że nie potrzebujesz planet do szczęścia. Potrzebujesz odnaleźć siebie.

      Nikt nie pisze poradników dla facetów, na temat pewności siebie, bo zwykle mają jej zbyt wiele. Ale przecież żadne z nas nie jest takie samo i czasem wszyscy potrzebujemy poranków, kiedy brak nam oparcia. Dlatego ja piszę dla Ciebie ten. By pokazać Ci Twoją siłę i, że tak naprawdę masz już wszystko czego potrzebujesz. Nie martw się, nie będzie to jeden z tych długich esejów, które i tak nic nie wnoszą do naszego życia. Takich jest na rynku zbyt wiele. Ten będzie krótki i prosto z serca. Tak byś mógł poczuć wszystko to, o czym tutaj naskrobię. Przynajmniej taką mam nadzieję.

      Mark Twain napisał kiedyś: “Odwaga to panowanie nad strachem, a nie brak strachu”. 

Wiem, że się boisz. Ja też czasem boję się życia, nie masz nawet pojęcia jak bardzo. Wczoraj bałam się zadzwonić do dentysty, wiesz dlaczego. A jednak dzwonię dzisiaj bo wiem, co byś mi powiedział gdybym tego nie zrobiła. Tak samo boimy się dorosłości, obowiązków i tego, że za chwilę będziemy musieli radzić sobie ze wszystkim sami. Sęk w tym, że z niczym sami już nie jesteśmy, bo zawsze któreś z nas jest obok.

      Chciałbym, żebyś zrozumiał, że jesteś dla mnie podporą. Mimo, iż samemu wydaje Ci się czasem, że znaczysz zbyt mało w zbyt wielkim świecie. Dla mnie znaczysz więcej niż ktokolwiek innych i potrzebuję Cię bardziej niż reszty świata. Chciałabym, żebyś zrozumiał jak jesteś cenny, jak wielką masz wartość, nie tylko dla mnie, ale i dla samego siebie. Każdego dnia mam ogromne szczęście otrzymując Twoje wsparcie. Teraz Ty masz prawo poprosić o moje. Tak samo jak Ty, ja też jestem Twoją podporą. I nie jestem tylko od tego by stać i ładnie wyglądać. Masz takie samo prawo do błędów, wypadków, pomyłek. Do strachu. I nigdy nie będę oceniać Cię ze względu na nie, bo zwyczajnie jesteś zbyt wspaniałą osobą.

      Jesteś kimś, kto ma zbyt wielkie pokłady odwagi, by patrzeć na świat oczami pełnymi strachu. A przejawia się ona we wszystkim co robisz. Miałeś odwagę zapytać mnie kiedyś, czy przerwiemy milczącą akcję. Miałeś ją, gdy mówiłeś pierwszy raz, że kochasz i kiedy zapewniłeś mnie, że zawsze mogę na Tobie polegać. Miałeś odwagę pokazać jak bardzo jesteś troskliwy, opiekuńczy i pomocny, oraz jak wiele wrażliwości jest w twoim sercu. Miałeś odwagę zaangażować się w pełni, oswoić mnie mimo konsekwencji jakie to przyniosło. Codziennie masz odwagę wstawać i pokonywać kolejne przeciwności, jakie Cię spotykają. Masz ją też, gdy pomagasz mi z moimi przeciwnościami, z którymi sama nie daję rady. A także, kiedy rozmawiasz ze mną o wszystkim, nie tylko o rzeczach przyjemnych. 

      Wielu facetów jakich znam uciekłoby i to nie raz. Ty trwasz przy mnie nadal, niewzruszenie. I to nie znaczy wcale, że czasem nie ogarnia Cię strach na myśl o przyszłości, albo że kiedyś nie bałeś się którejś z tych rzeczy. Mimo to, robisz to wszystko. I za każdym razem, z sercem pełnym miłości. 

      Nie pozwolę, by ktoś Ci wmówił, że jesteś do niczego. Masz na to zbyt wielką wartość. Jesteś jak skarb, który znalazłam przypadkiem, ale który znaczy dla mnie więcej niż cokolwiek innego. Kiedy Cię poznałam wiedziałam od razu, że jesteś niesamowity. I nadal, po ponad dwóch cudownych latach potrafisz mnie zaskakiwać swoją niezwykłością. 

      Na koniec mogę powiedzieć tylko dwie rzeczy. Mamy czas. To znaczy: niczego nie musimy się bać, bo wszystkiego powoli się nauczymy. I nie zmieniaj się. Zakochałam się w tym facecie, na którego wpadłam dwa lata temu. Kocham tego, który jest ze mną dzisiaj. Wiem, że kierując się tym, co podpowiada Ci serce, będziesz najlepszym facetem jakiego mogłabym mieć. 

Czytaj więcej »

Chłopczyca

maja 27, 2019

Chłopczyca

      Swoje włosy ścięłam już w pierwszej klasie gimnazjum. Pewnego dnia po prosu poszłam do fryzjera i opowiedziałam o tym, jak czuję się sama z sobą. Opowiedziała historię dziewczyny, która jest nieśmiała, zagubiona, samotna, i która wiecznie boi się podnieść głowę. Chowałam się za moimi włosami przez 14 lat. Nienawidziłam ich wiązać, spinać ani układać. Działały jak tarcza ochronna. Jednocześnie czułam się z nimi okropnie. Zupełnie jakbym patrząc w lustro nie mogła znaleźć prawdziwej siebie.
      To właśnie wtedy moja fryzjerka chwyciła za nożyczki i bez zbędnych pytań odcięła mi olbrzymi kosmyk włosów, na tyle wysoko, by całą resztę trzeba było ściąć naprawdę krótko.
- Teraz będziesz musiała podnieść głowę - powiedziała.
I miała rację, już nie miałam się za czym schować. Od ponad sześciu lat moje włosy nie przekraczają dziesięciu centymetrów długości. Od dwóch nie pozwalam przekroczyć im pięciu centymetrów. Nie dlatego, że mam jakiś kaprys, lub podążam za jakąś modą. Zwyczajnie czuje się tak dobrze, a nawet bardzo dobrze.
      W tej chwili nie wyobrażam sobie siebie w długich włosach. Te które mam obecnie są zbyt wygodne i proste w utrzymaniu. Co więcej oddają w pełni to, jaka jestem. Niestety akceptacja jaką darzę swoją osobę nie zawsze jest zaraźliwa.
      Bo jest pewien taki odłam społeczeństwa, który wyraźnie nie zgadza się z tym jak wyglądam, i który za każdym razem nie omieszka wyrazić swojej opinii. I smuci mnie to, że wyobrażenie większości facetów, nie tylko tych pięćdziesiąt plus, zamyka kobietę w sztywnej ramie długich blond włosów, seksownej sukienki i szpilek. Smuci mnie, bo od zawsze jestem zaprzeczeniem tych trzech rzeczy. Długich włosów pozbyłam się dawno i nigdy nie były blond, sukienki noszę, ale żadna z nich nie należy do wyzywających, seksownych, czy choćby eleganckich, a raczej do czegoś pomiędzy wygodą, a drobnym kaprysem z falbankami. Co do szpilek są spoko, ale tylko trzy razy w roku. Na co dzień bliżej mi do spranych dżinsów, glanów, lub trampków i zbyt dużego, czasami męskiego T-shirtu. Szkoda tylko, że kiedy chodzę tak jak chcę, powyższa część społeczeństwa postrzega mnie, jako trzynastoletniego gimnazjalistę, a nie jak dwudziestoletnią kobietę.
      Bo tak się składa, że nawet w mojej rodzinie zdarzają się sytuacje, że ktoś mi mówi: wszystko ładnie, dobrze wyglądam, tylko szkoda, że krótkie włosy. Albo, jak nagle zamieniam spódnicę na dżinsy i luźną koszulkę, to mnie wujek myli z moim trzynastoletnim bratem. No wujku Staszku ja się pytam jakim cudem, skoro twarze mamy zupełnie inne, no chyba, że na twarz nie patrzysz, to rozgrzeszam.
      Ja sobie doskonalę zdaję sprawę, że jak jest człowiek płaski z dwóch stron, szczupły oraz drobny, jak ma krótkie włosy i czasem lubi założyć garnitur, i krawat, to już nie jest kobietą. W takim razie czym jest? Nie wiem. Czym jestem łamiąc szowinistyczny dress code moich dziadków i wujków? Najwyraźniej małym chłopaczkiem, który na dodatek ma tak mocny, męski uścisk dłoni, że aż mylące. Ale mimo, iż smucą mnie pewne gesty i docinki, pewne komentarze, czy spojrzenia, absurdalne wymogi i sztuczne ramy, to wcale nie mam zamiaru się zmieniać. Zbyt dobrze czuje się z tym jaka jestem.
      Chciałabym tylko kiedyś przyjść na rodzinną imprezę w graniaku i stojąc obok mojego męża nie łapać dziwacznych spojrzeń, a takie pełne akceptacji, zrozumienia i zachwytu. Bo tak się składa, że mamy bardzo podobny gust do krawatów.

Czytaj więcej »

Siostra

kwietnia 20, 2019

Siostra

Miałam dzisiaj pisać o czymś zupełnie innym. Miałam pisać o moim tacie, który najadł się kaszanki mimo postu i o tym jak dzisiaj ludzie urządzali rewię mody na potrzeby dwudziestominutowej święconki. I ja wiem, że to wszystko jest generalnie strasznie śmieszne i ohhh jakie to zabawne i przyjemne. Ale są jednak pewne priorytety. Są pewne rzeczy ważniejsze niż mój lekki sarkazm i wieczne poczucie humoru. Istnieją pewne poważne tematy, które nie mogą czekać i które może właśnie w tym okresie świąt, w okresie nadziei, dobroci, zrozumienia i nowego początku powinny wreszcie dostać swój własny odrębny tekst.
Wiele razy pisałam tu o miłości. ale nigdy jeszcze nie pisałam o tej właśnie. O miłości siostrzanej. Do siostry, której długo nie miałam, którą znalazłam przypadkiem kilka lat temu i która jest dla mnie jak rodzina.
Siostrzyczko,
Mimo że nie widzę Cię zbyt często, to wiem że zawsze jesteś blisko mnie, że każdego dnia mogę się do Ciebie odezwać czy napisać. Że czytasz wszystkie moje wypociny na tym blogu. Wiem też, że zawsze mogę liczyć na Twoją pomoc, że jesteś wspaniałą wartościową, silną i utalentowaną osobą z niezmierzonym poczuciem humoru stertą sarkazmu i sercem które w tej chwili jest odrobinę zagubione. Chcę żebyś wiedziała iż wiem jak to jest. Że tak samo jak Ty zgubiłam się wiele razy. Wcale nie czuję się starsza, mądrzejsza, lepsza i odważniejsza od Ciebie. Jestem taką sama jak Ty, często zagubiona, wystraszona, zniechęcona, a nawet zdeptana przez życie. Wiele razy. Ale daję radę dlatego, że każdego dnia mam dla kogo wstawać. Codziennie wstaję dla Ciebie siostrzyczko. Dla mojego męża, mojej rodziny, mojego psa i przyjaciół, lecz również dla Ciebie. Jestem tak silna, jaką mnie widzisz, dzięki Tobie. Teraz Ty musisz znaleźć w sobie siłę, która zawsze tam była i która nie raz wydźwignęła mnie na powierzchnię. Byłaś dla mnie w każdym momencie: tym dobrym, ale i złym, tym zabawnym, i tym pełnym łez. Teraz musisz wiedzieć że tak samo ja jestem dla Ciebie. W każdym momencie mojego życia. I chcę Ciebie właśnie w moim życiu. Chcę takiej siostry jaką poznałam kiedyś. Tej pięknej inteligentnej i pyskatej. I chociaż wydaje Ci się że tej dziewczyny już nie ma, to ona jest i zawsze będzie, nawet gdy zakopiesz ją głęboko w sobie. Nigdy nie przestanę jej szukać. Będę o Ciebie walczyć kochana. Może będę się naprzykrzać i zawracać Ci głowę, kiedy chciałabyś być sama, ale trudno od tego są siostry. I mimo, że nie wiążą nas więzy krwi to wierzę, że jest to coś znacznie więcej. Coś w naszych duszach, co dawno temu zostało sobie przeznaczone. Jestem tu każdego dnia by Cię wspierać, nawet jeśli będę ostatnią osobą, która będzie to robić. Pamiętaj zawsze jest ktoś, komu na Tobie zależy i kto trzyma Cię za rękę, szczególnie w tych gorszych chwilach. Nie zmieniaj się. Jesteś piękna taka jaka jesteś, jaka byłaś zawsze i taką będę Cię pamiętać jeśli pewnego dnia zdecydujesz odejść. Może nie ruszę za Tobą w świat, wiedz jednak, iż zawsze będę przy Tobie. Nawet jeśli uciekniesz na drugi koniec globu. Jesteś moją małą siostrzyczką, a ja jestem Twoją dużą siostrą, która czasem wcale nie czuję się dorosła i gotowa na dorosłość. Identycznie jak Ty. Jestem siostrą, która ofiarowuje Ci swoje serce i pomoc, kiedy tylko tego zapragniesz. Będę czekać. na jakikolwiek znak. Dziś jest dzień nadziei chcę Ci ją podarować. I jednocześnie mieć ją nadal. Mieć nadzieję, że wszystko nareszcie będzie dobrze. Chcę wierzyć, że odnajdziesz siebie. Wrócisz do tego wszystkiego co kochałaś, że znowu zobaczę blask w Twoich oczach i chęć życia. Przed życiem nie uciekniesz. Zawsze Cię dogoni. Wiem jedno, nawet jeśli sama nie będziesz miała sił, by stawić mu czoła, masz mnie. Wystarczy, że poprosisz bym pomogła Ci wstać, a ja zrobię już resztę, tak jak Ty robiłaś to kiedyś dla mnie.
Życia nie można za nic skrytykować, jeśli tylko spędzamy je z ukochaną osobą. A ja Ciebie kocham siostrzyczko. I nigdy nie przestanę.

Czytaj więcej »

Jak napisać sto felietonów i nie zwariować...

kwietnia 11, 2019

Jak napisać sto felietonów i nie zwariować...

   

      Możecie sobie wyobrazić mój szok, gdy niedawno zauważyłam, że zbliżam się do... setki? Setki napisanych i opublikowanych felietonów, dokładniej rzecz ujmując. Ten, który właśnie skrobię jest setny. Z tej okazji postanowiłam opowiedzieć wam o moich początkach, o tym dlaczego pokochałam pisanie i jakim cudem jeszcze nie zwariowałam.
   
     Swoją przygodę z felietonem rozpoczęłam w szkole średniej. Pisałam do szkolnej gazety i wówczas nawet nie przeszło mi przez myśl, by założyć bloga. Bardziej interesowało mnie publikowanie prozy, a w wolnych chwilach recenzowałam książki i filmy. Aż pewnego dnia dostałam wyjątkowe zadanie, by napisać tekst z perspektywy ucznia, który byłby jak odbicie w krzywym zwierciadle. Nigdy wcześniej nie próbowałam zabierać się za felietony, a te które znałam pochodziły z porannych audycji RMF-u (i tutaj oczywiście ukłony dla Pana Olbratowskiego). Teoretycznie mogłam zrobić research i sprawdzić: " jak pisać poprawne felietony". Tylko, że z tego, co wiedziałam gatunek ten nie podlegał poprawności, ba był w stu procentach indywidualny. Więc jedyne co zrobiłam to wzięłam głęboki wdech i zapisałam wszystko to, co leżało mi na sercu, przyprawiając tekst odrobiną ironii i szczyptą uszczypliwości.
A kiedy oddałam go do sprawdzenia usłyszałam:
 - Hej, to jest naprawdę zabawne.
Prawie rok, od tej pierwszej próby, stworzyłam kolejny tekst, tym razem o zupełnie innej tematyce. W owym czasie pracowałam na półkoloniach i prowadziłam zajęcia z dzieciakami, do których momentami, jak możecie sobie wyobrazić... Brakowało mi cierpliwości.

      Tak właśnie narodziła się: " Cierpliwość ze stali". Początkowo pisałam głównie o moich doświadczeniach z dziećmi, o zabawnych sytuacjach, ciętych ripostach i o tym jak bardzo czasami potrafią denerwować, ale za sprawą mojej przyjaciółki (Alex), odkryłam, że cierpliwość trzeba mieć również do życia.
      W dość krótkim czasie blog stał się moją odskocznią. Publikowałam przede wszystkim to, co akurat leżało mi na sercu, denerwowało, lub najzwyczajniej w świecie nurtowało. Jednak wakacyjna rzeczywistość szybko się skończyła i musiałam powrócić do tej szkolnej. Na jakiś czas porzuciłam blog, by znów wpaść w wir obowiązków redaktora naczelnego oraz recenzentki. A potem zdarzyło się coś, co kazało mi reaktywować moją witrynę i tchnęło w nią nowego ducha. Mianowicie poznałam świetnego faceta, który następnie awansował na mojego męża.

     Od tej pory zaczęłam pisać zarówno o rzeczach ważnych, jak i o zabawnych anegdotach z mojego życia. Do czasu, aż mój mały blog nie został zagrożony. W wyniku likwidacji platformy blogowej na Onecie, musiałam ewakuować wszystkie moje teksty na stary dobry Blogger. Nie było ich wtedy zbyt wiele, raptem dwadzieścia pięć. Nie mniej jednak zaczynałam wszystko od początku.
      Na Bloggerze jestem do dziś i w ciągu kolejnego półtora roku stworzyłam 75 kolejnych felietonów. Jednych lepszych, drugich gorszych. Niektóre z nich były zdecydowanie zabawne i pełne sarkazmu, inne nieco poważniejsze, a może nawet wzruszające. Opowiadałam wam o sobie, o życiu, o świcie, a nawet o książkach, które lubię czytać. Wszystko to było zapewne bardzo subiektywne. Ale nie ukrywajmy, takie miało być.

      W tej chwili blog jest ważną częścią mnie. Jest nie tylko moją odskocznią od szarej i czasem nudnej rzeczywistości, to również miejsce, w którym mogę się wypowiedzieć i które mogę kształtować. Możliwe, że dzięki mojej pisaninie udało mi się coś zmienić, dodać komuś otuchy, lub zwyczajnie sprawić, że na czyjejś twarzy pojawił się uśmiech.

      Dlatego też, chcę podziękować: mojemu mężowi, moim przyjaciołom i znajomym, mojej rodzinie, psu, a nawet paniom z dziekanatu, za wszelkie wsparcie, motywacje, pomysły i inspiracje. (Paniom z dziekanatu dziękuje tylko za inspiracje, żeby nie było...)
      Dziękuję również wam, wiernym czytelnikom. Za to, że poświęcacie swój czas na czytanie moich wypocin. Ten blog naprawdę uratował mnie czasem od depresji i szaleństwa, a prócz tego dał mi również mnóstwo radości, satysfakcji oraz zwyczajnie, frajdy. Mam nadzieję, że będzie mi ją dostarczał jeszcze przez wiele lat. Bo jak na razie, nigdzie się nie wybieram.

PS. W tym miejscu chciałabym przypomnieć kilka felietonów, które zdaniem moich najwytrwalszych czytelników zasługują na małe wyróżnienie, i które, według nich, były najbardziej trafne i udane. Dziękuję wam, zarówno za wasze głosy, jak i poświęcony czas. Cieszę się, że mogę dla was pisać.

Suma szczęścia:
https://cierpliwosczestali.blogspot.com/2018/02/suma-szczescia.html

Codzienna odwaga:
https://cierpliwosczestali.blogspot.com/2018/10/codzienna-odwaga.html

10 powodów:
https://cierpliwosczestali.blogspot.com/search/label/10%20powod%C3%B3w

Przychodzi człowiek do dentysty:
https://cierpliwosczestali.blogspot.com/2018/08/przychodzi-czowiek-do-dentysty.html

Kobieta:
https://cierpliwosczestali.blogspot.com/2019/02/kobieta.html

Silna wola vs ciężkie zmagania z pluszowym aspektem życia:
https://cierpliwosczestali.blogspot.com/2018/04/silna-wola-vs-ciezkie-zmagania-z.html

Z wpisów bardziej nostalgicznych... Dom:
https://cierpliwosczestali.blogspot.com/2018/04/z-wpisow-bardziej-nostalgicznych-dom.html

Czytaj więcej »

Cierpliwość

kwietnia 01, 2019

Cierpliwość

     Patience is a fruit that only grows under trials. 

~ Joyce Meyer

      Nie mam pojęcia, jak to się stało, że prowadząc blog o cierpliwości, jeszcze ani razu o niej nie wspomniałam. I dopiero teraz po prawie stu napisanych felietonach piszę ten, w całości poświęcony temu, o czym powinnam napisać już bardzo, bardzo dawno. 

     Zacznę od tego, że nigdy nie należałam do osób specjalnie cierpliwych, a wręcz przeciwnie, bardzo często chciałam mieć wszystko na już, na teraz. I dopiero życie, i kolejne próby jakie mnie w nim spotykały nauczyły mnie tego, że tak naprawdę nie mamy prawa niczego oczekiwać od świata czy losu. I może zadziwię was odrobinę, ale powiem, że cała ta opowieść zaczyna się właśnie od oczekiwań. 

      Umówmy się, że moje dzieciństwo nie wyglądało zbyt kolorowo. Odkąd pamiętam, w szkole miałam więcej oprawców, niż przyjaciół, a zdarzały się miesiące, bądź nawet lata, że nie miałam przyjaciół wcale. Szczególnie nie wtedy, gdy ich potrzebowałam. Problem tkwił nie tylko w świecie, który z jakichś powodów mnie nie akceptował, ale również we mnie. Problem polegał na tym, że miałam zbyt wielkie oczekiwania. Że od zawsze oczekiwałam ideału. 

      Jak możecie się spodziewać moja cierpliwość do życia była znikoma, bo po co żyć, jeśli nie masz dla kogo, jeżeli nikomu na tobie nie zależy. I dlaczego inni mają mnóstwo znajomych i stuprocentową akceptację rówieśników? Cóż, życie nie jest zbyt sprawiedliwe. Albo może jest, ale dopiero z czasem dostrzegamy, że nawet nasze złe doświadczenia determinują wszystkie dobre rzeczy jakie spotkają nas w przyszłości. 

      Moja mama mawiała: "Znajdziesz ludzi, którzy będą cię rozumieli w liceum, albo na studiach". Wiecie mając dziesięć lat dość ciężko w to uwierzyć i ciężko czekać kolejne dziesięć lat na prawdziwych przyjaciół. A potem dziesięć lat mija tak szybko, że człowiek nawet nie zdąży się zorientować. I rzeczywiście zarówno w liceum, jak i teraz na studiach mam doskonałą paczkę przyjaciół. Mogę pójść o krok dalej. Mam również człowieka, który akceptuje mnie w stu procentach, który mnie kocha i wspiera, jest zawsze, gdy tego potrzebuję, i który oprócz tego, że jest moim mężem, jest również moim najlepszym przyjacielem. Wystarczyło poczekać.

     No właśnie, rezygnacji z oczekiwań uczy czas. I nie chodzi o to, żeby niczego nie chcieć od życia, ale żeby zaufać i pozwolić mu toczyć się własnym torem. Chodzi o to, by wszystkie złe doświadczenia zamienić w dobre, by nauczyć się czegoś na podstawie każdej naszej porażki, by przekuć wszystkie nasze wady w zalety bez których świat nie będzie wstanie się obejść. Wreszcie chodzi o to, aby niczego nie szukać na siłę i absolutnie z niczym się nie spieszyć. By dać sobie czas. Na idealnych przyjaciół, związek, czy wymarzoną pracę. 

      Co robić w tym czasie? Zająć się sobą. Przyjrzeć się sobie i odnaleźć te cechy, które czynią nas wyjątkowymi, by później rozwinąć je. Zaprojektować, a następnie stać się najlepszą wersją siebie. Bardziej otwartą, twórczą, troskliwą, pomocną, a może właśnie cierpliwą. Wtedy wszystko, co kiedykolwiek chcieliśmy osiągnąć samo do nas przyjdzie. 

      Jest to jednak proces ciągły. Nie da się go zakończyć za życia, bo przecież zawsze możemy być odrobinę lepsi dla ludzi i świata, niż jesteśmy obecnie. Cały czas będziemy uczyć się tego, jak być cierpliwym, jak radzić sobie w określonych sytuacjach i jak czasami puścić ster oraz pozwolić na to, by ślepy przypadek pokierował nami następnym razem. 

      Mnie cierpliwości uczą właśnie ludzie, których spotykam każdego dnia. Nie tylko moi przyjaciele, którzy mówią: "Nie przejmuj się tym", albo " Odpuść". Nie tylko mój mąż, który prosi czasem bym wzięła głęboki wdech, przestała się bać i po prostu zaufała. Uczą mnie jej również: panie z dziekanatu, pani Krysia w tramwaju, pan Roman z sąsiedztwa, czy też ten gołąb, co to właśnie postanowił  załatwić się na moim parapecie. 

      Wydaje mi się, że coś się zmieniło. Że ja się zmieniłam, dojrzałam odrobinę, choć moje pluszaki, których wciąż przybywa mogą śmiało świadczyć o czymś zgoła innym. Jeżeli jednak tak jest i jeśli dziś mam odrobinę więcej cierpliwości niż wczoraj, to dzieje się tak właśnie dzięki wam. 

      Bo jak to, ostatnio powiedział mój mąż: "Wszystko co jest Ci potrzebne masz już tutaj, w swoim sercu". Więc wystarczy je tylko otworzyć na wszystko co nas spotyka. 

     

      

Czytaj więcej »