Proszę

stycznia 17, 2019

Proszę

Dawno, dawno temu poprosiłam Boga, by moja kuzynka nie umarła. A potem na długo przestałam prosić, nie wierząc już, że cokolwiek może to zmienić.

Patrząc wstecz, dostrzegam teraz, że zawsze prosiłam o rzeczy niemożliwe. Prosiłam o miłość, choć miałam ją, tylko nie potrafiłam  jej dostrzec, prosiłam o przyjaźń, mimo że nikomu nie chciałam zaufać, wreszcie poprosiłam o życie, dla kogoś, kto dawno był martwy dla świata. Teraz nareszcie, kończąc dwadzieścia lat, nie bałam się poprosić o to co już mam.

Tak naprawdę w życiu chyba chodzi o to, by prosić o to, co jest możliwe. I bynajmniej nie chodzi mi tu, o zamknięcie się w ramie przedmiotów, czy rzeczy. Bo w rzeczywistości, tylko od nas samych zależy czy coś jest możliwe, lub nie. To my i nasze działania sprawiają, że życzenia zaczynają się spełniać. Nic nie dzieje się całkiem przypadkowo. Ja na ten przykład dostałam od życia wszystko, co tylko mogłam.

Dostałam cudowne studia, o których zawsze marzyłam, choć o tym nie wiedziałam, dostałam możliwość rozwijania siebie i swoich talentów, nowych wspaniałych przyjaciół, którym mogę ufać, piękne chwile spędzone razem, wspólny śmiech, żarty i wygłupy. Dostałam kochającą rodzinę, rodziców i braci, a także psa, który mimo że jest wariatem, nadal jest najlepszym psem świata. Dostałam radość, spokój, zdrowie i szczęście. Wreszcie dostałam też miłość, która jest dla mnie najważniejsza. Miłość najcudowniejszego człowieka na ziemi i w galaktyce, a sądzę, że nawet w sąsiedniej nie znalazłabym drugiego takiego. Otrzymałam nawet skrzydła, o które błagałam przez tyle lat. Uskrzydla mnie wszystko to, co kocham.

Warto jest umieć prosić, lub może... Warto jest umieć prosić właściwie. O to czego z pozoru nam nie brakuje, o to co już mamy, czy też o to, czego nam teoretycznie nie potrzeba. I wiem, że nie powinno się zdradzać życzeń urodzinowych, bo mogą się nie spełnić. Ja jednak na swoje dwudzieste urodziny poprosiłam, by zawsze było już tak dobrze jak jest teraz, no chyba, że ma być lepiej.

Ps: I poprosiłam jeszcze o rekina z Ikei.

Czytaj więcej »

Dziękuję

listopada 28, 2018

Dziękuję

To zabawne, gdy teraz o tym myślę, ale jako dziecko, każdego wieczora prosiłam zawsze o to samo. O to, żeby nie spadła na nas asteroida, żeby nie wybuchł wulkan i by nie było trzęsienia ziemi albo huraganu (możliwe, że oglądałam zbyt dużo programów przyrodniczych). Prosiłam, by moja rodzina był zdrowa, żeby nie przychodziły do mnie duchy i żebym mogła spokojnie spać.
A no i pies. Prosiłam o psa, lub raczej prawdziwego przyjaciela, którym w domyśle był pies, bo rybki były zbyt oślizgłe, by je głaskać.

Zawsze miałam milion próśb. Przede wszystkim chodziło mi o spełnienie moich planów. Oczywiście im bardziej prosiłam, tym bardziej moje błagania nie spełniały się tak, jak tego chciałam. Widocznie już tak jest...
A potem nauczyłam się dziękować za to, co mam i dostałam znacznie więcej niż mogłam oczekiwać.

Podziękowałam gorąco za mojego psa, który praktycznie zmaterializował się magicznie w naszym domu. Podziękowałam za rodzinę, za spełnienie mojego marzenia odnośnie własnej książki. By wreszcie podziękować za najcudowniejszy dar, miłość.

Nie twierdzę, że łatwiej jest dziękować niż prosić. Nic z tych rzeczy. Czasem jest cholernie trudno. Szczególnie, gdy nic nie układa się po twojej myśli. Planowałam znaleźć się w zupełnie innym miejscu, niż jestem obecnie. Wybrałam zupełnie inną przyszłość. Dostałam inną, ale i najlepszą jaką mogłam dostać!
Było mi ciężko dziękować, gdy w te wakacje dostałam pięć odmownych listów od uczelni, na której chciałam studiować. Pięć listów - pięć kierunków, które przepadło. Pięć dróg, które się za mną zamknęły. Byłam tak zrozpaczona tym faktem, że prawie przegapiłam nową drogę, która akurat się wtedy otworzyła. Początkowo nie chciałam nią iść, ale na całe szczęście miałam przy sobie kogoś, kto poprowadził mnie za rękę, przez ten początkowy etap. Gdyby nie on, zaślepiona proszeniem, dalej nie potrafiłabym dziękować za to co mam.
Dlatego dziękuję.

Za wszystko co mnie spotyka.
Największą sztuką jest dziękować nawet za złe rzeczy, nawet za odrobinę chaosu. Nauczyłam się, że często w tym chaosie pojawia się coś, co akurat jest nam najbardziej potrzebne. Dlatego lepiej jest podziękować, za to co już się ma, aniżeli żądać czegoś lepszego. Tak naprawdę nikt z nas nie wie, co jest dla nas najlepsze. Znacznie lepiej, jest więc przyjąć postawę pełną cierpliwości i wyzbyć się swoich roszczeń względem świata.

Wdzięczność ma ogromną moc, jeśli tylko jest pokierowana szczerością. Ma siłę większą niż niejedno żądanie, czy prośba. Sprawia, że nigdy nie będziemy rozczarowani, a dużo częściej pozytywnie zaskoczeni. Że przestaniemy czuć presję ze strony życia. I wreszcie, że wyzbędziemy się strachu.
Czasami wystarczy jedynie podziękować za to, co się już otrzymało, nie prosząc o nic więcej. By następnie wziąć głęboki oddech, zaufać i zrobić kolejny krok. Pójść drogą, która sama się przed tobą otworzyła.

I nawet jeśli wydaje ci się, że nie masz za co dziękować, rozejrzyj się odrobinę. Posłuchaj innych, zamiast wsłuchiwać się jedynie w siebie. A potem podziękuj. Każdego dnia znajdź jedną rzecz, zapisz ją na kartce i wrzuć do zwyczajnego słoika. Za jakiś czas, gdy go otworzysz zrozumiesz, że naprawdę masz za co dziękować światu.

A to jedno, małe, magiczne słowo, z czasem może cię uzdrowić.

Czytaj więcej »

Magiczne słowa

listopada 19, 2018

Magiczne słowa

"Czasem magia jest po prostu normalnością, do której ludzie jeszcze nie przywykli"

~David Mitchell "Czasomierze"

Dawno, dawno temu. Pewna mała dziewczynka marzyła by posiąść własne skrzydła. By móc odlecieć daleko, daleko od swoich problemów. By frunąć pośród iskrzących się gwiazd, dotykać puszystych obłoków. Wreszcie, by odkryć miejsce tak piękne i tak bezpieczne, że mogłaby nazwać je domem.

Tak, od kiedy tylko pamiętam, marzyłam by świat, który mnie otacza, był nieco bardziej magiczny. Tonęłam w książkach fantasy, we własnych wyobrażeniach i rzeczywistości, którą sama dla siebie wykreowałam. Jednakże nigdy nie miałam okazji pozostać w swoim świecie, a każda kolejna wyprawa wiązała się, z coraz to boleśniejszym, powrotem.
Aż pewnego dnia moje marzenie się spełniło i odrobina magii postanowiła zapukać do moich drzwi.

Wiele lat zajęło mi odkrycie, że rzeczywistość też potrafi być zaskakująca i piękna, a czasem nawet zaskakująco piękna :) Że potrafi wprawić nas w zachwyt, euforię, niedowierzanie... I co najważniejsze, że zawsze miałam skrzydła, o które tak bardzo prosiłam.
Moja magia stała się jedynie kwestią wiary. Oraz kwestią odpowiednich słów.

Uważam że zawsze i wszędzie istnieją pewne słowa, które już same w sobie przepełnione są magią. Posiadają ogromną moc, która najczęściej jest odbiciem naszych intencji, niestety nie zawsze dobrych . Słyszymy je już od najmłodszych lat, uczymy się ich i oswajamy z nimi, by wreszcie po raz pierwszy rzucić zaklęcie.
Niewielu z nas jest jednak świadomych, ile możemy sprawić za pomocą jednego wyrazu. Wypowiedzianego w odpowiedniej chwili rzecz jasna.

To wszystko może wydawać się tajemnicze, ale bynajmniej wcale takie nie jest. Wystarczy jedynie przystanąć i zastanowić się, jak wiele mogą sprawić słowa, takie jak: miłość, wiara, pomoc, nadzieja, czy wybaczenie. Ile zdziałać mogą: tolerancja, przyjaźń, talent, odwaga oraz troska. Jak mocno odbieramy odmowę i akceptację. Ile daje nam proste: dziękuję, proszę, czy przepraszam...

Tych słów jest więcej i nie wiem, czy kiedykolwiek uda mi się je wszystkie wymienić. Chcę jednak spróbować. Dlatego też tworzę cykl ,w którym kolejno zajmę się każdym z nich. I którym, mam nadzieję sprawię, że chociaż trochę uwierzycie w magię.

Czytaj więcej »